ยืดหยุ่นในการย้อนคืนให้สูงขึ้นเป็นอย่างยิ่ง ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าหากเร่งเร้าใช้จุดยึดเหนี่ยวในเวลาไม่เหมาะสม แล้วจะเผชิญเหตุไม่คาดฝันจนย้อนกลับไปไม่ได้ ต้องเสียจุดยึดเหนี่ยวทิ้งอย่างไร้ค่า
‘เดิมทีก็ยังลังเลอยู่เล็กน้อย แต่ตอนนี้…ไม่จำเป็นอีกแล้ว’
ลวี่หยางยิ้มบางเบา จากนั้นก็กระตุ้นพลังจิต ใช้จุดยึดเหนี่ยวหนึ่งทันที กำหนดลง ณ ขณะเวลาที่เขาพิสูจน์เพลิงบนสวรรค์
การกระทำเช่นนี้ ลวี่หยางย่อมมีการไตร่ตรองไว้แล้ว
ประการแรก แน่นอนว่าเขามีจุดยึดเหนี่ยวอยู่สองแห่ง ใช้ไปหนึ่งก็ยังเหลืออีกหนึ่ง ประการที่สอง เขาต้องการทิ้งตำแหน่งเวลาหนึ่งไว้ให้ตนยังคง “บริสุทธิ์” อย่างแท้จริง
‘ตราบจนถึงขณะนี้ ตัวข้าในจุดเริ่มต้น ยังคงเป็นเพียงศิษย์นิกายศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาผู้หนึ่ง ซึ่งทั้งรากฐานและมรรคผลยังไม่ได้รับการสถาปนา ยังคงมีความเป็นไปได้ไม่รู้จบ หากย้อนคืนโดยนำระดับพลังติดกลับไปด้วย ก็คงเกิดความวุ่นวายไม่สิ้นสุด เช่นนั้นไม่สู้ทิ้งจุดยึดเหนี่ยวไว้ ณ ตอนนี้ รอให้ภายหลังใช้ย้อนคืนกลับมาจากตรงนี้เสียเลย’
‘โดยใช้สถานะของเจินจวินผู้ครอบครองมรรคผลระดับสูงสุด ไขความลับแห่งฟ้าดิน หล่อหลอมมรรคผลกระบี่ให้บริบูรณ์’
‘แล้วหากภายภาคหน้ามีเหตุจำเป็นอย่างแท้จริง ค่อยย้อนคืนกลับไปยังจุดเริ่มต้นที่ขาวสะอาด นั่นก็เท่ากับสามารถขจัดอิทธิพลจากพลังภายนอกอื่น ๆ ออกไปได้อย่างถึงที่สุด’
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เตรียมจะปิดคัมภีร
