อกจากนี้ยามที่ข้าวนางแอ่นยังอ่อน เปลือกหุ้มยังเป็นสีเขียวสด และไหมของมันยังมีสีม่วงอมแดง ก็สามารถเด็ดมากินได้ ยามนั้นมันยังอ่อนนุ่ม จะแทะกินสดๆ หรือจะนำไปต้มไปเผาให้สุกก็ดีทั้งนั้น หรือแม้แต่จะแกะเมล็ดอ่อนออกมาหุงข้าว ทำกับข้าว หรือจะหั่นทั้งฝักเป็นท่อนๆ ไปตุ๋นกับน้ำแกงก็ทำได้สารพัดวิธี ทั้งยังอิ่มท้องดีด้วย”
“ไอ้หยา! คำชี้แนะของคุณชายช่วยข้าได้มากจริงๆ!”
ท่าทีของชาวนาผู้ไม่ประสีประสาต่อพิธีรีตองกลับนอบน้อมขึ้นมาทันตา
นั่นคือสัญชาตญาณความบริสุทธิ์ของปุถุชนที่รู้จักตอบแทนคุณ
“เรื่องเล็กน้อย…”
ซ่งโหยวยังคงตอบด้วยความสุภาพ
เหล่านกนางแอ่นแห่งอันชิงคาบเมล็ดพันธุ์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อสร้างกุศล ส่วนตัวเขานั้นช่วยสอนชาวนาในท้องที่ให้รู้จักวิธีเก็บเกี่ยวและวิธีกิน ก็นับว่าเขามีส่วนร่วมในกุศลนี้เพิ่มขึ้นอีกนิดแล้ว
“วันนี้อากาศแจ่มใสนัก หากท่านผู้เฒ่าพอมีเวลาว่าง ก็น่าจะเก็บเกี่ยวข้าวนางแอ่นในไร่ทั้งสองแปลงนี้ไปเสียเลย เผื่อว่าพรุ่งนี้ฝนตก ฝักข้าวนางแอ่นจะเสียหายเอานะ” ซ่งโหยวเตือนอีกประโยคก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง “หากท่านผู้เฒ่าอยากจะขอบคุณพวกข้าจริงๆ เช่นนั้นก็โปรดแบ่งข้าวนางแอ่นให้พวกข้าสักฝักเถิด เพียงฝักเดียวก็พอ”
“ฝักเดียวจะไปพอได้อย่างไร”
ชายชราเบิกตากว้าง เดินปรี่เข้ามาพลางกล่าวว่า “แม้บ้านตาเฒ่าคนนี้จะไม่มั่งมี แต่หากข้าวปลาในนาสุกงอมแล้ว แบ่งปันเพียงเล็กน้อยแค่นี้หาได้ลำบากไม่! ท่านเ
