บทที่ 422 แม่นางสามสี อย่าได้ใช้สายตาเช่นนั้นทำข้าหลุดหัวเราะเชียว!
……………
“ไม่ทราบว่าคุณชายซ่งและแม่นางสามสีเดินทางมาจากต้าเยี่ยน จะมุ่งหน้าไปที่ใดหรือ และเหตุใดจึงหลงเข้ามาถึงเขตแดนอาณาจักรวิฬารของข้าได้”
“ข้าออกท่องใต้หล้า ครั้นพเนจรมาถึงแถบชายฝั่งต้าเยี่ยน ได้ยินมาว่าในมหาสมุทรมีอาณาจักรแปลกประหลาดและตำนานผีสางเทพยดามากมาย จึงได้ล่องเรือออกตามหา ทว่าเสบียงน้ำจืดบนเรือขัดสนลงเสียก่อน จึงตั้งใจหาเกาะเพื่อพักเติมน้ำ นึกไม่ถึงว่าจะล่วงล้ำเข้ามาในเขตแดนของพวกท่าน ต้องขออภัยที่เสียมารยาทจริงๆ”
“ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!”
หวงจ้วงนั่งขัดสมาธิลงอย่างเรียบง่ายพลางหัวเราะร่า ก่อนจะกล่าวกับพวกเขาว่า “บรรพบุรุษอาณาจักรวิฬารของข้าก็มาจากแดนสวรรค์บนแผ่นดินใหญ่เช่นกัน แม้ครานั้นจะยังไม่ใช่ยุคต้าเยี่ยน แต่ก็นับว่ามีรากเหง้าเดียวกัน ฝ่าบาทของข้ามักจะให้ความเคารพนอบน้อมต่อผู้ที่มาจากแผ่นดินใหญ่เสมอ เดี๋ยวข้าจะสั่งให้เด็กๆ ฝีเท้าไวไปกราบทูลฝ่าบาท รับรองว่าท่านจะได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติแน่นอน”
ซ่งโหยวเห็นเป็นเรื่องน่าสนุกจึงไม่ได้ปฏิเสธ เพียงประสานมือตอบว่า “เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านแม่ทัพแล้ว…”
“ไม่รบกวนเลย ไม่รบกวนเลย”
แม่ทัพหวงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการ
“หม่าเอ้อร์”
“อยู่นี่ขอรับ!”
แมวลายสลิดตัวหนึ่งกระโดดพรวดขึ้นมายืนตรง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
“ฝากเจ้าด้วย”
“รับทราบขอรับ!”
แมวลาย
