สลิดหมุนกายหายวับเข้าไปในพุ่มหญ้าอย่างรวดเร็ว
ซ่งโหยวทอดสายตามองตามเงาที่หายไป แล้วหันกลับมากล่าวกับแมวส้มว่า “ท่านแม่ทัพควบคุมกองทัพได้เข้มงวดนัก”
“ท่านชมเกินไปแล้ว” แมวส้มส่ายหน้า ท่าทางและน้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้เย่อหยิ่งทว่าก็ไม่ได้ถ่อมตนจนเกินงาม มันยืนขึ้นแล้วกวาดสายตามองเรือน้อยของซ่งโหยว “เรือลำในี้คือพาหนะที่ใช้ล่องทะเลมาหรือ”
แมวลายขาวดำขานรับเสียงขะมักเขม้น
“เท่านี้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว เชิญคุณชายตามข้าไปที่ใจกลางอาณาจักร” แมวส้มว่าแล้วก็เดินนำออกไป
“ตามแต่ท่านแม่ทัพจะนำทางเลย”
ซ่งโหยวรีบเดินตามหลังไป
แม่นางสามสียังคงอยู่ในอาการตะลึงลาน ทว่าก็เดินตามไปโดยไม่พูดไม่จาเช่นกัน
พลันได้ยินเสียงทหารแมวด้านหลังกระซิบกระซาบกันลอยมาตามลม ‘นั่นน่ะหรือมนุษย์’ บ้างก็ว่า ‘แผ่นดินใหญ่อยู่ที่ไหนกันนะ’ หรือ ‘สมกับที่เป็นคนจากแผ่นดินใหญ่ มารยาทดีไร้ที่ติจริงๆ’ และยังมีเสียงถกเถียงเรื่องฐานะเทพแมวของแม่นางสามสีว่านางดูไม่เหมือนแมวทั่วไปจริงๆ
เสียงเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไปตามระยะทาง
“แล้วหลังจากนี้คุณชายตั้งใจจะไปที่ใดต่อหรือ” แมวส้มหันมาถามระหว่างเดิน
“อ้อ เดิมทีข้าตั้งใจจะตามหาอาณาจักรสัตว์ร้าย ทว่าหาไม่พบจึงต้องมาเทียบท่าที่นี่ก่อน” ซ่งโหยวชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพหวงพอจะเคยได้ยินชื่ออาณาจักรสัตว์ร้ายบ้างหรือไม่”
“อาณาจักรสัตว์ร้ายหรือ”
“ข้าถามมาจากพวกยักษาน่ะ”
“ยักษา อ้
