บทที่ 421 เทพแมวและอาณาจักรวิฬาร
……………
เรือลำน้อยกลับมาจอดนิ่งสนิทอยู่ข้างเรือสำเภาอีกครา
ทายาทยักษาผู้มีท่วงท่ากระฉับกระเฉงปีนป่ายขึ้นไปตามเชือกที่หย่อนลงมาจากเรือสำเภา เพียงไม่กี่อึดใจก็คว้ากราบเรือแล้วพลิกกายขึ้นไปด้านบนได้อย่างมั่นคง เขาหยัดยืนขึ้นแล้วประสานมือคารวะลงมายังเบื้องล่างด้วยความนอบน้อมยิ่ง
“อย่างไรเสีย ข้าก็ต้องขอขอบคุณในบุญคุณช่วยชีวิตของคุณชายอีกครั้งขอรับ”
“และข้าก็ต้องขอบคุณท่านเยี่ยที่ช่วยนำทางให้เช่นกัน” ซ่งโหยวยืนอยู่บนเรือน้อยพลางเอ่ยกับผู้คนบนเรือใหญ่ว่า “ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ข้าขอลาไปก่อน”
“ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยชีวิตขอรับ”
“ขอบคุณท่านเซียน…”
ผู้คนที่เหลือบนเรือต่างพากันก้มศีรษะคารวะ
“ไม่ทราบว่าท่านเซียนมีนามว่าอย่างไร”
เถ้าแก่เจี่ยอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามออกมาในที่สุด
ซ่งโหยวได้ฟังดังนั้นก็ทำได้เพียงเผยรอยยิ้มใจอ่อน ก่อนจะเอ่ยตอบเขาอีกครั้งว่า “ข้าแซ่ซ่ง นามโหยว เป็นนักพรตจากแคว้นอี้โจว ออกทะเลมาจากท่าเรือหลานอันในแคว้นล่างโจว แมวข้างกายข้ามีนามว่าแม่นางสามสี ส่วนนกนางแอ่นมีนามว่าเยี่ยนอัน อันที่จริงเขานั้นเป็นทายาทของเทพบนสวรรค์นามว่าเยี่ยนเซียน หากท่านไปสักการะศาลเจ้าในตัวอำเภอ ก็อาจจะพบเห็นรูปปั้นบรรพบุรุษของเขาได้”
เป็นการบอกกล่าวอย่างชัดเจนว่า ตัวเขานั้นหาใช่เทพเซียนไม่
“ใกล้เที่ยงแล้ว ข้าคาดไว้ว่าหมอกกำลังจะจางลง พวกท่านเตรียมตัวถอนสมอออกเดินทางไ
