บทที่ 420 ธรรมเนียมแดนป่าเถื่อน
……………
ซ่งโหยวถามไถ่พวกเขาต่อไปถึงขนบธรรมเนียมประเพณีของอาณาจักรแขนยาวและอาณาจักรยักษา รวมถึงอาณาจักรโพ้นทะเลต่างๆ และเรื่องราวแปลกประหลาดที่พวกเขาเคยประสบพบเจอมาจริงๆ ระหว่างล่องเรือ ไม่ว่าซ่งโหยวจะถามสิ่งใด เถ้าแก่เจี่ยและทายาทยักษาต่างก็ตั้งใจตอบอย่างถ้วนถี่ เมื่อพวกเขารับรู้ได้ว่านักพรตหนุ่มผู้นี้สนใจใคร่รู้จริงๆ เรื่องราวที่เล่าออกมาจึงยิ่งละเอียดลออขึ้นเรื่อยๆ
ซ่งโหยวฟังอย่างเพลิดเพลินยิ่งนัก
เจ้าแมวน้อยก็นั่งตัวตรงอยู่แทบเท้าเขา ฟังคำบอกเล่าเหล่านั้นอย่างตั้งใจ มีบางคราที่มันจะยกอุ้งเท้าขึ้นมาเลียทำความสะอาด
อาหารบนเรือถูกยกขึ้นมาจัดโต๊ะ
เถ้าแก่เจี่ยผู้นี้นับว่าเป็นคนมีนิสัยน่าค้นหายิ่งนัก อาหารที่เตรียมมาให้ซ่งโหยวจึงน่าสนใจไม่แพ้กัน
ฟากหนึ่งเป็นอาหารรสเลิศประณีต บรรจงทำอย่างสุดฝีมือเท่าที่จะหาเครื่องเครากลางทะเลมาได้ มีเอกลักษณ์ของเมืองชายฝั่งและกลิ่นอายความรุ่งเรืองของหยางโจวอย่างชัดเจน ทั้งยังมีขนมหวานและสุรารสอ่อนเคียงคู่มาด้วย ส่วนอีกฟากหนึ่งกลับเป็นขาหมูต้มน้ำใสและหัวแพะทั้งหัว ดูไปแล้วไม่เหมือนการจัดเตรียมต้อนรับแขกเหรื่อ แต่กลับเหมือนเครื่องเซ่นสังเวยที่ใช้บูชาเทพเจ้าเสียมากกว่า
สำหรับแม่นางสามสี ก็มีทั้งเนื้อเส้นและปลาเตรียมไว้ให้ จัดวางมาในจานประณีตอย่างละสองที่ ทั้งแบบดิบและแบบสุก
ขาดเพียงแต่ไม่ได้ปักธูปเทียนลงมาให้เห็นชัดๆ เท่านั้น
