เอง
เจ้านกนางแอ่นขี้อายไม่ได้เข้ามาด้านใน
ทว่าซ่งโหยวคาดเดาว่า ในบรรดาอาหารเหล่านั้นย่อมต้องมีส่วนของนกนางแอ่นด้วยแน่
“…”
ซ่งโหยวรู้สึกขบขันจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยขัดศรัทธาแต่อย่างใด เพียงกล่าวขอบคุณแล้วเริ่มขยับตะเกียบ
จริงอยู่ที่ในทะเลมีอาหารทะเลกินไม่หวาดไม่ไหว และในถุงย่ามของเขาก็มีเกลือและเครื่องปรุงต่างๆ ครบครัน ทว่าการทำอาหารบนเรือน้อยนั้นไม่สะดวกนัก หลายวันที่ผ่านมาเขาจึงกินแต่อาหารรสชาติจืดชืดมาโดยตลอด
แม้ว่าอาหารบนโต๊ะนี้จะมีรสชาติค่อนข้างอ่อนเช่นกันก็ตาม
“ขอบคุณทุกท่านสำหรับสุราและอาหารเลิศรส ข้ารู้สึกอิ่มหนำยิ่งนัก” ซ่งโหยวแย้มยิ้ม “และขอบคุณสำหรับเรื่องราวที่ทั้งสองท่านเล่าให้ฟัง ช่วยเปิดหูเปิดตาให้ข้าและแม่นางสามสีได้มากทีเดียว”
“ไม่ควรจริงๆ ขอรับ” เยี่ยซินหรงทายาทรีบโบกมือตาม ทว่าหลังจากนั้นเขาก็เอ่ยถามขึ้นว่า “ท่านคุณชายออกทะเลมา หากไม่ใช่ตั้งใจมาช่วยพวกเรา แล้วท่านกำลังตามหาสิ่งใดอยู่หรือขอรับ”
“ตามหาความพิสดารจากเรื่องเล่าของพวกท่านนั่นแล”
“อย่างเช่นอาณาจักรยักษาน่ะหรือ”
“ถูกต้อง”
“…”
ทายาทยักษาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับเถ้าแก่เจี่ย
จากนั้นเขาจึงประสานมือ ถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมยิ่งขึ้น
“คุณชายหาเจอหรือยังเล่า”
“ก่อนหน้านี้ยังหาไม่เจอหรอก แต่ดูจากที่นี่แล้ว…” ซ่งโหยวหันไปมองม่านหมอกสีขาวโพลนด้านนอก “ข้าคิดว่าเจอแล้วล่ะ”
“ไม่ปิดบังท่าน เม
