ื่อคืนหลังจากที่พวกข้าพลัดหลงกับเรือน้อยของท่าน เช้าวันนี้ก็ได้ล่องมาถึงอาณาจักรยักษาแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้ขึ้นฝั่งขอรับ” เยี่ยซินหรงรีบรายงาน “ท่ามกลางหมอกหนาเช่นนี้ ความจริงแล้วชายฝั่งของอาณาจักรยักษาอยู่ห่างออกไปทางด้านหลังไม่ถึงหนึ่งลี้ หากคุณชายปรารถนาจะไป ข้านำทางไปได้ ข้าพูดภาษายักษาได้ขอรับ”
“ใกล้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
ซ่งโหยวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ยามที่เขาเพิ่งตื่นนอนบนเรือลำน้อย พลังวิญญาณฟ้าดินได้บอกกล่าวเขาแล้วว่าสถานที่แห่งนี้พิสดารยิ่งนัก ทว่าเขานึกไม่ถึงว่าสิ่งที่ตนค้นหานั้นจะอยู่ใกล้ตัวเพียงเอื้อมมือ
“พวกเราเองก็ไม่ทราบว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ ตามหลักแล้ว เมื่อวานควรจะอยู่ห่างจากแผ่นดินราวสามร้อยลี้ อาณาจักรยักษามักจะอยู่ห่างจากต้าเยี่ยนกว่าพันลี้ ต่อให้พายุเมื่อคืนจะรุนแรงเพียงใด ก็ไม่น่าจะพามาไกลขนาดนี้ได้ภายในคืนเดียว และยังไม่ได้พลัดหลงจากเรือน้อยของท่านไปไกลนักด้วยขอรับ”
“คงจะมีสิ่งลี้ลับซ่อนอยู่”
“คงจะเป็นเช่นนั้น”
“ได้คุยกันไม่เท่าไรขอรับ” เยี่ยซินหรงกล่าว “ปกติชาวยักษาไม่ชอบให้คนนอกย่างกรายเข้าไป ยิ่งช่วงนี้ท้องทะเลมีความเคลื่อนไหวรุนแรง พวกเขายิ่งไม่ต้อนรับหนักเข้าไปอีก เมื่อเช้ายามที่เรือของพวกเราลอยไปติดชายฝั่งอาณาจักรยักษา ก็มีหน่วยลาดตระเวนยักษาเข้ามาซักถามทันที โชคดีที่ข้าหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับพวกเขาและพูดภาษายักษาได้ จึงไม่ได้ทำให้พวกเขาโกรธเคือง มิ
