มบนเกาะได้หรือไม่”
“ได้ขอรับ” เยี่ยซินหรงเอ่ยถามยักษาแล้วแปลให้ซ่งโหยวฟังว่า “เขาว่าเรื่องนี้ต้องถามกษัตริย์ก่อน แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะไม่ได้รับอนุญาต อีกทั้งพิธีนี้จะกินเวลาถึงสามวัน เขาจึงเร่งให้พวกเรารีบจากไปขอรับ”
“น่าเสียดายยิ่งนัก”
ซ่งโหยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย ก่อนจะกล่าวต่อว่า “เช่นนั้นรบกวนท่านช่วยถามคำถามสุดท้ายกับพวกเขา ตำนานเล่าว่ากลางทะเลมีอาณาจักรคนแคระอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ ไม่ทราบว่าเขาพอจะรู้ทิศทางหรือไม่”
“ได้ขอรับ…”
เยี่ยซินหรงหันกลับไปซักถามทันที ทั้งสองเจรจาโต้ตอบกันอยู่สักครู่หนึ่งพร้อมทำท่าทางประกอบ จนในที่สุดเขาก็หันมาบอกซ่งโหยวว่า “ยักษาตนนี้เคยได้ยินชื่ออาณาจักรคนแคระจริงๆ ขอรับ เพียงแต่เขาเองก็ไม่เคยไป เขาบอกว่าให้มุ่งหน้าไปทางทิศที่ดวงตะวันขึ้น พายเรือไปประมาณหนึ่งวัน จะพบกับ ‘อาณาจักรสัตว์ร้าย’ เมื่อถึงที่นั่นแล้วค่อยถามทางอีกที”
“อาณาจักรสัตว์ร้ายรึ”
“ภาษายักษากับภาษาต้าเยี่ยนเรียกต่างกันเล็กน้อยน่ะขอรับ…”
“ขอบคุณท่านมาก และฝากขอบคุณเขาด้วย”
ซ่งโหยวแสดงกิริยานอบน้อมค้อมกายคารวะให้แก่พวกเขา
เยี่ยซินหรงจึงหันไปโต้ตอบกับยักษาลาดตระเวนสั้นๆ คาดว่าคงเป็นการกล่าวคำขอบคุณ จากนั้นจึงโยนลูกหมูที่เตรียมมาขึ้นฝั่งไปเพื่อเป็นการแสดงน้ำใจ ยักษาตนนั้นรับไปอย่างงุนงงครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงห้ามไม่ให้เรือน้อยของซ่งโหยวจากไปในทันที เขาถือทวนวิ่งกลับเข้าไปครู่หนึ่งก่อนจะกลั
