บทที่ 419 ตำนานยักษา
……………
ซ่า…
ผู้คนบนเรือสำเภาต่างพากันคุกเข่าลงเป็นแถวหน้ากระดาน ส่วนใหญ่หายลับไปจากสายตาของซ่งโหยว หากมองจากเรือลำน้อยขึ้นไป จะเห็นเพียงศีรษะของผู้คนที่อยู่ริมกราบเรือเท่านั้น
แว่วเสียง ตึก ตึก ดังมาเป็นระยะ
นั่นคือเสียงศีรษะที่โขกกระทบกับแผ่นไม้เรือ
ชายคนหนึ่งที่อยู่ริมกราบเรือโขกศีรษะพลางร้องตะโกนลงมาไม่หยุดหย่อน “ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยชีวิตเมื่อคืนนี้! ขอบคุณในความเมตตาของท่านที่ช่วยชีวิตพวกข้าไว้ขอรับ!”
คนอื่นๆ ที่เหลือต่างพากันพูดตามเป็นทอดๆ
“ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยชีวิต…”
“ขอบคุณท่านเซียน…”
“ขอท่านเซียนโปรดคุ้มครองด้วยเถิด…”
เสียงตะโกนกู่ร้องดังระงมไปทั่วจากผู้คนนับไม่ถ้วนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกราบเรือซึ่งซ่งโหยวมองไม่เห็น
ชั่วขณะหนึ่ง ซ่งโหยวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งแรงศรัทธาที่อบอวลขึ้นมา
“ข้าก็แค่บังเอิญช่วยพวกท่านได้ด้วยเท่านั้น” ซ่งโหยวโบกมือทำท่าราวกับจะปัดเป่าอะไรบางอย่างออกไป พลางเงยหน้ากล่าวว่า “ทุกท่านโปรดลุกขึ้นเถิด หากยังกราบไหว้อยู่อย่างนี้ เกรงว่าอายุขัยของข้าจะสั้นลงเสียเปล่าๆ”
“เป็นเซียนจริงๆ ด้วย…”
“ท่านเซียนผู้เมตตา…”
“นั่นน่ะสิ ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่เช่นนี้ หากไม่ใช่เทพเซียนจำแลงกายมาช่วยพวกเรา เรือลำเล็กเพียงนี้จะมาถึงที่นี่ได้อย่างไร”
นึกไม่ถึงว่าเมื่อเห็นเขาไม่รับความชอบนั้นไว้กับตัว ทุกคนกลับนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วยิ่งปักใจเชื่อมั่นเข้า
