บทที่ 414 แมวนักล่าปลา
……………
กองไฟค่อยๆ มอดลง เหลือเพียงกองเถ้าสีแดงสลัว ผืนน้ำทะเลปรากฏเงาสะท้อนของหมู่ดาวเต็มฟ้า มีทางช้างเผือกพาดผ่านกึ่งกลาง บนพื้นดินมีหิ่งห้อยมากมายบินออกมาจากป่า เริงระบำล่องลอยอยู่กลางอากาศ มองดูจากไกลๆ คล้ายกับดวงดาราที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นโลก
เสียงลมยังคงแว่วมา คลื่นทะเลยังคงไม่สงบ
ซ่งโหยวพิงต้นมะพร้าว ห่มกายด้วยผ้าสักหลาด นั่งนิ่งไม่ไหวติง เพียงดื่มด่ำไปกับค่ำคืนฤดูร้อนริมชายหาดแห่งนี้
ทางด้านแม่นางสามสีดูเหมือนจะเล่นกับปูจนเหนื่อย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหิ่งห้อยที่พบเห็นได้ทั่วไปตามป่าเขาในยามนี้ นางจึงดูไม่ค่อยกระตือรือร้นนัก เพียงเบียดกายชิดซ่งโหยว จ้องมองหิ่งห้อยเหล่านั้นตาไม่กะพริบ จดจำภาพแสงเรืองรองไว้ด้วยดวงตา อย่างมากที่สุดก็ยื่นอุ้งเท้าออกไปตะปบหิ่งห้อยที่กำลังบินมาใกล้ ส่วนจะจับได้หรือไม่นั้นล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา หากจับไม่ได้ก็ถือเสียว่าคว้าเอาอากาศธาตุ ไม่นับว่ายื่นมือออกไปเสียเปล่า
“นักพรต…”
“มีอะไรหรือ”
“แม่นางสามสีมีดาบสะบั้นวารี ไม่มีทางจมน้ำตาย เจ้าว่าแม่นางสามสีจะลงไปจับปลาในทะเลได้หรือไม่”
“แม่นางสามสีมีอิทธิฤทธิ์แก่กล้า ทั้งยังเฉลียวฉลาด ย่อมตัดสินใจด้วยตนเองได้อยู่แล้ว” ซ่งโหยวกล่าวจบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ข้าได้ยินมาว่าในทะเลมีปลาตัวใหญ่มาก ตัวที่ใหญ่ที่สุดกลืนม้าเข้าไปได้ในคำเดียว ส่วนปลาที่กินคนได้นั้นก็มีอยู่สารพัด ปลาที่กินแมวทั้งตัวได
