บทที่ 412 แล้วแมวอย่างข้าเล่า
……………
“เมี๊ยว~~”
“คุณชาย แมวของท่านร้องแล้ว มันหิวน้ำหรือว่ามีก้างปลาติดคอหรือไม่” ผู้พิพากษาหลู่ดื่มสุราไปครึ่งไหจนใบหน้าแดงก่ำ เขาโน้มตัวลงมองเจ้าแมวด้วยความห่วงใย “ข้าตักน้ำมะพร้าวให้มันดื่มแก้กระหายสักครึ่งชามดีหรือไม่”
“นางบอกว่า ขอบคุณท่านที่ให้การต้อนรับ นางอิ่มมากแล้ว ระหว่างทางที่เดินเข้ามา นางสังเกตเห็นว่าในจวนของท่านมีหนูชุกชุมนัก เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ นางจะช่วยกำจัดพวกมันให้ท่านเอง”
“โอ้ จริงหรือนี่”
“แน่นอน”
“เสียงร้องสั้นๆ กลับมีความหมายยาวเหยียดถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ภาษาของหมาแมวนั้นต่างจากมนุษย์ ร้องออกมาสั้นๆ ก็ถือเป็นการแสดงเจตนาหนึ่งอย่าง เมื่อแปลเป็นภาษามนุษย์จึงกลายเป็นร่ายความยาวเหยียด”
“เป็นเช่นนั้นเอง…”
ผู้พิพากษาหลู่หัวเราะร่าพลางกล่าวกับซ่งโหยวว่า “คุณชายช่างมีความคิดอันสูงส่งนัก ผู้ที่มีความคิดสูงส่ง ย่อมเป็นยอดคนโดยแท้”
สิ้นคำของเขา เงาสามสีสายหนึ่งพลันกระโจนลงสู่พื้นแล้วพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ครั้นผู้พิพากษาหลู่มองตามออกไป ก็เห็นว่าเจ้าแมวสามสีของนักพรตวิ่งหายลับสายตาไปแล้ว
“อำเภอหลานอันเป็นระบบระเบียบด้วยฝีมือของท่าน นับว่าเป็นอำเภอมั่งคั่งไม่เป็นสองรองใครในแถบชายฝั่งล่างโจวแห่งนี้”
“เฮ้อ… ไม่ปิดบังคุณชาย ข้าได้ตำแหน่งนี้มาหาใช่เพราะถูกแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แม้ล่างโจวจะห่างไกลและทุรกันดาร แต่ก็การได้มารับตำแหน่งที่น
