เล่า”
“เพราะในน้ำทะเลมี…” ซ่งโหยวหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงสรุปออกมาเป็นคำสั้นๆ “พิษ”
“หา! มีพิษ!”
“โดยส่วนใหญ่แล้ว มีเพียงสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดในทะเลเท่านั้นที่จะดื่มน้ำทะเลได้” ซ่งโหยวกล่าวพลางเหลือบมองนาง “แต่สัตว์พวกนี้ส่วนใหญ่ล้วนกินได้ และรสชาติก็อร่อยมากทีเดียว”
“อร่อยมากเชียวหรือ!”
“โดยส่วนใหญ่ล่ะนะ…”
“โดยส่วนใหญ่…”
ซ่งโหยวฟังเสียงพึมพำเบาๆ ของนางแล้วยิ้มออกมาบางๆ จากนั้นจึงเลื่อนสายตาลงมองจุดที่ใกล้เข้ามาอีกนิด
เบื้องล่างเป็นตัวเมืองเล็กๆ
กระท่อมดินตั้งเรียงรายกันเป็นกลุ่ม แทบไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดที่ดูภูมิฐานหรือมีกลิ่นอายสถาปัตยกรรมแห่งอาณาจักรต้าเยี่ยนเลย ทว่าร่องรอยล้อรถบนถนนนั้นกลับกลายเป็นเครื่องยืนยันว่าที่แห่งนี้มีขบวนพ่อค้าคาระวานผ่านไปมาไม่น้อยเลย
“ไปกันเถิด”
ซ่งโหยวเหลือบมองไปยังลานกว้างตรงใจกลางเมืองเล็กๆ ที่นั่นคงเป็นเรือนของใครสักคนกระมัง ว่าแล้วเขาก็เดินค้ำไม้เท้าลงเนินเขาไป
ทุกครั้งที่ย่ำเท้าลงไป ฝุ่นผงและทรายเหลืองก็ปลิวว่อนขึ้นมาอีกครั้ง
ยามสายลมพัดผ่าน ผงละเอียดเหล่านั้นก็ปลิวเข้าหน้าเจ้าแมวสามสีเต็มๆ
“!”
แมวสามสีรีบหรี่ตาลงพลางเบือนหน้าไปทางด้านข้าง เดินต่อไปได้ไม่เท่าไรก็เริ่มวิ่งเหยาะๆ ไปหานักพรต คอยเดินเคียงคู่เขาไปพร้อมกับรักษาระยะห่างเพียงเล็กน้อย เช่นนี้แล้วนางก็จะได้สนทนากับเขาสักที
“ที่นี่ร้อนจัง…”
“อืม ร้อนจริงๆ”
“เขาจุนเจ่อเย็นสบายกว่าอีก
