บทที่ 402 เส้นทางสู่เหยาโจว
“ภูเขาเขียวน้ำใส ตะวันทอแสงสูง ลมพัดโชยสบายใจยิ่งนัก…”
เสียงแหบแห้งดังก้องกังวานเหนือผิวน้ำสีครามระหว่างภูเขาทั้งสอง ลำเรือเล็กแล่นตัดผ่านความสงบของแม่น้ำ ค่อยๆ ล่องลงมาจากทิศเหนือ แสงสะท้อนของท้องฟ้าสีครามและเมฆขาวบนผิวน้ำเผยให้เห็นระลอกคลื่นจางๆ
นายเรือนวดขาอยู่สองสามครั้ง แล้วเปล่งเสียงร้องเพลงออกมา
ทันใดนั้นเสียงเพลงก็หยุดลง เขาพลันมองไปยังระยะไกล
ริมท่าเรือจือจวิ้นซึ่งดูเหมือนถูกอะไรบางอย่างเหยียบจนยุบตัว มีนักพรตหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ ข้างๆ มีแมวสามสีและม้าขนแดง
พลันมีนกนางแอ่นตัวหนึ่งบินเฉียดหน้าเขาไป
“โอ้นั่นมัน…”
นายเรือขยี้ตาพร้อมกับเอ่ยทักทาย เมื่อได้รับเสียงตอบกลับ จึงรีบนำเรือเข้าเทียบท่า
ครู่ต่อมาเรือก็เคลื่อนออกจากฝั่งอีกครั้ง
เวลานี้บนเรือมีม้าสีน้ำตาลแดงเพิ่มขึ้นมาหนึ่งตัว นักพรตหนุ่มหนึ่งคน ส่วนแมวสามสีเกาะอยู่ข้างเรือ ก้มตัวลง ยื่นศีรษะออกไปจ้องมองผิวน้ำอย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ส่วนนักพรตก็กล่าวกับนายเรือว่า “ท่านมีอาการปวดขา อายุอานามก็มากแล้ว ไฉนจึงยังคงเดินเรืออยู่ตามลำน้ำเช่นนี้”
“ก็เพราะต้องหาเลี้ยงชีพนี่นะ” นายเรือโบกมือกล่าว จากนั้นก็มองไปยังซ่งโหยว น้ำเสียงดูเหมือนจะลองเชิง “ว่าแต่ท่านเซียน ครั้งก่อนที่ส่งท่านไปแล้ว ข้าก็หยุดเรือกลับไปพักผ่อนที่บ้านอยู่สักระยะตามที่ท่านบอก แต่ไม่คาดคิดว่าในช่วงนั้นจะเกิดแผ่นดินไหวรุนแ
