าปาก ส่วนเศษที่เล็กเกินไปก็ปล่อยให้ปลิวไปตามลม จากนั้นก็เอนหลังพิงเสาไม้ของร้านน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ ทั้งมองดูแมวน้อยที่กำลังแทะปลาไหลแห้ง และมองดูถนนอันว่างเปล่าภายใต้แสงแดดยามบ่ายนี้
ยามนี้รู้เขาสัมผัสได้ถึงความอิสระและความผ่อนคลายสบายใจ
ความตึงเครียดวุ่นวายหรือความเบื่อหน่ายที่สั่งสมมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พลันมลายหายไปในทันที
“…”
ซ่งโหยวอดไม่ได้ที่จะยืดเส้นยืดสาย รู้สึกง่วงเล็กน้อย
เส้นทางที่ตัดผ่านทุ่งรกร้าง เพิงน้ำชาสภาพทรุดโทรม แสงแดดที่สาดส่องจนแสบตา ถนนบนเขาที่เงียบสงบและไร้ผู้คนยามบ่าย ร่างกายและจิตใจที่เหนื่อยล้าและผ่อนคลาย หากได้หลับสักงีบก็คงดี
“แม่นางสามสี ข้าต้องนอนพักสักหน่อยแล้ว”
“ได้เลย…”
ซ่งโหยวจึงหลับตาลงครึ่งหนึ่งและผล็อยหลับไป
ตั้งแต่ที่นั่งลงพักผ่อน กินข้าวสารอาหารแห้งจนหมด จนกระทั่งนั่งหลับตาอยู่บนถนนนี้ ก็มีผู้คนผ่านทางแยกนี้ไปเพียงไม่กี่กลุ่ม มีชาวบ้านที่จูงลาเดินผ่านมา มีพ่อค้าที่น่าจะขับรถม้าหรือเข็นรถเข็นเดินผ่านมา ทว่าเสียงล้อไม้ที่กลิ้งไปบนพื้นกลับไม่ได้รบกวนเขาเลยแม้แต่น้อย กลับช่วยให้หลับง่ายขึ้นเสียอีก ทั้งยังมีนักพเนจรและชาวยุทธ์ที่ก้าวเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว คนส่วนใหญ่มองเห็นนักพรตที่นั่งหลับอยู่บนพื้นอย่างไม่เกรงกลัวโจรป่าหรือคนร้าย ต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองมายังเขา
นักพเนจรทั้งหลายมีส่วนร่วมในความฝันยามบ่ายของนักพรต และบางทีนักพรตก็เป็นส่วนหนึ่งที่เต
