บทที่ 400 โลกในอีกพันปีข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
“ท่านนักพรตช่างไร้ซึ่งความรู้สึกโดยแท้” สตรีในชุดสีขาวจ้องมองตรงมายังเขา “หรือเป็นเพราะปมปัญหาที่พวกข้าเคยสร้างไว้ในใจท่าน ไม่ว่าพวกข้าจะทำสิ่งใดก็ไม่อาจคลี่คลายได้อีกแล้ว”
“การสร้างเมืองผีขึ้นใหม่ นับว่าประสบความสำเร็จด้วยดี เพราะได้แรงสนับสนุนจากพลังหยินหยางของแม่นาง นับเป็นผลงานหนึ่ง หากท่านยินดีที่จะเฝ้ารักษาเมืองผีนี้ต่อไป เพื่อให้นรกสามารถรวมตัวเป็นปึกแผ่นได้สำเร็จ โดยไม่ถูกฝ่ายใดเข้ามาแทรกแซง นั่นก็นับเป็นผลงานอีกอย่างหนึ่ง” ซ่งโหยวยังคงใช้ถ้อยคำที่อ่อนโยนและสงบเสงี่ยมเช่นเดิม ทว่าเนื่องจากนั่งอยู่บนแท่นสูงเป็นเวลานาน เสียงจึงดูอ่อนแรงลงเล็กน้อย “เดิมทีแม่นางก็ไม่มีเกี่ยวข้องกับวิถีแห่งมนุษย์อยู่แล้ว ดังนั้น การแลกเปลี่ยนครั้งนี้จึงมีแต่ความจริงใจ”
“หว่านเจียงเพียงแค่ช่วยเหลือท่านนักพรตเท่านั้น ไม่ใช่การช่วยเหลือวิถีแห่งมนุษย์ เหมือนกับการที่หว่านเจียงบรรเลงพิณอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อคลายความเบื่อหน่ายให้แก่ท่านเพียงผู้เดียวเท่านั้น”
“แม่นางดูจะไม่ยินยอมนัก”
“ดูเหมือนท่านนักพรตก็ยังคงไม่เชื่อในความจริงใจของพวกข้า…”
หญิงสาวทอดสายตาลงมองพื้นครู่หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็มีความเยือกเย็นเพิ่มขึ้นหลายส่วน นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ช่างเถิด ไม่เชื่อก็ไม่เชื่อ แลกเปลี่ยนก็แลกเปลี่ยน… แต่ตอนนี้ท่านต้องการให้พวกข้าเฝ้ารักษาเมืองผี แล้วข้อแลกเ
