ปลี่ยนที่พวกข้าเคยเสนอไว้เล่า ท่านจะต่อสู้กับสวรรค์ทั้งที ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกข้าอีกแล้วหรือ”
“เพียงแค่แม่นางเฝ้ารักษาเมืองผี สร้างประโยชน์แก่วิญญาณในโลกหลังความตาย ข้าก็รู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่งแล้ว”
“หว่านเจียงมีความคิดอื่น”
“เชิญกล่าวมาเถิด” ซ่งโหยวคารวะพลางกล่าว
“การแลกเปลี่ยนอีกแบบที่เราเคยตกลงกันไว้ ก็ยังคงเป็นไปตามเดิม เมื่อหลายปีผ่านไป หากท่านนักพรตต้องการใช้ประโยชน์จากพวกข้า ต้องการผู้ทรงอานุภาพแห่งยุคบรรพกาลมาช่วยท่านต่อสู้กับสวรรค์ พวกข้าก็จะใช้หางจิ้งจอกบรรพกาลและอายุขัยหนึ่งร้อยปีหยิบยืมพลังจากยุคบรรพกาลมาช่วยท่านอย่างเต็มกำลัง ต่อสู้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ หากโชคดีได้อยู่รอดร่วมกับท่าน ท่านเพียงแค่ต้องมอบโอสถทิพย์ครึ่งเม็ดพวกข้า”
หญิงสาวจ้องมองตรงมายังเขาเช่นกัน แววตาลึกล้ำและสงบนิ่ง นางกล่าวพลางหยุดลงครู่หนึ่ง
“ส่วนที่ต้องอยู่ในเมืองผีก็เป็นระยะเวลาเพียงสิบกว่าปีเท่านั้น พวกข้าเคยใช้ชีวิตอยู่ในฉางจิงตั้งสิบปี ก่อนหน้านั้นก็รอคอยมาเป็นร้อยปี การช่วยเหลือท่านก็ต้องเผาผลาญอายุขัยไปร้อยปีแล้ว ดังนั้น การต้องทนอยู่กับความน่าเบื่ออีกสิบปีก็ไม่นับเป็นอะไร”
“ตราบใดที่ท่านนักพรตเอ่ยปาก ‘ขอความช่วยเหลือ’ พวกข้าดุจมิตรสหาย พวกข้าก็ยินดีที่จะเฝ้ารักษาที่นี่ให้ท่านเป็นเวลาสิบปี จนกว่านรกจะรวมตัวขึ้นสำเร็จ โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน”
“เพียงแต่เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกข้าก็จะไม่มีเวลานำ
