ี่คอยบรรเลงพิณให้ข้าฟังตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา คลายความเบื่อหน่ายให้ข้าได้มาก และนำความสงบมาสู่วิญญาณในเมืองผี”
“ข้าดีดให้ท่านนักพรตเท่านั้น”
“…”
“ท่านนักพรตไม่เชื่อหรือ”
“เข้าเรื่องเถิด”
“ท่านนักพรตช่างไร้ความรู้สึกนัก”
“…”
“ดี เข้าเรื่องก็ได้” สีหน้าของหญิงสาวก็เคร่งขรึมขึ้น นางนั่งตัวตรงแล้วเงยหน้าสบตาเขา “คำถามที่หว่านเจียงเคยถามก่อนหน้านี้ ท่านนักพรตพิจารณาว่าอย่างไรบ้าง”
“ข้าพิจารณามานานแล้ว”
ซ่งโหยวไม่มีความรู้สึกใดๆ ในใจ สบตานางกลับไป “การแลกเปลี่ยนระหว่างเราควรเป็นไปตามความเหมาะสม”
“แลกเปลี่ยนอะไร”
“แม้ว่าเมืองผีจะสร้างเสร็จแล้วและมั่นคงมาก แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน และเพื่อรับประกันการดำเนินงานตามปกติของโลกภายในแห่งนี้ จำเป็นต้องมีผู้มีพลังอำนาจสูงส่งประทับอยู่” ซ่งโหยวกล่าวกับนาง “หากแม่นางยินดีที่จะประจำอยู่ในเมืองผีแห่งนี้ จนกว่านรกจะก่อร่าง ก็ถือเป็นการสร้างกุศลให้วิญญาณเหล่านี้ เช่นนั้นแล้วข้าก็จะมอบโอสถทิพย์ให้แม่นาง ช่วยให้แม่นางได้ฝึกตนจนบรรลุเป็นจิ้งจอกเก้าหาง”
“…”
หญิงสาวเพียงสบตาเขาด้วยสีหน้าอันตึงเครียด
