ีกหรือไม่”
“ข้าเก็บเห็ดมาฝากด้วยนะ”
นักพรตจึงคอยมองเด็กหญิงตัวน้อยค้นเห็ดออกมาจากอ้อมแขน
แม่นางสามสีประหยัดและหาเงินเก่งจริงๆ ไม่เคยมีใครสอนนาง แต่นางก็รู้ว่าเห็ดจะฝังรากลึกในดิน“ขอบใจแม่นางสามสี”
“ไม่เป็นไร!”
เด็กหญิงตัวน้อยจึงหันกลับไปมองพระภิกษุที่เพิ่งจะโผล่พ้นขอบแท่นสูงมา “แม่นางสามสีพาพระมาหาเจ้าด้วยนะ”
“ขอบใจแม่นางสามสี”
“แล้วจักจั่นกับงูเล่า”
“วันนี้มีแขกผู้มาเยี่ยมเยียน เป็นพระภิกษุผู้เป็นสหายเก่าของพวกเรา ย่อมไม่นิยมการฆ่าสัตว์ เช่นนั้นแล้วก็ขอให้แม่นางสามสีปล่อยพวกมันไปเถิด”
“…”
แม่นางสามสีเผยสีหน้าเสียดาย แต่ก็คิดว่ามีเหตุผล
นางไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดีจึงหยิบเห็ดออกมาเพียงอย่างเดียว แล้วนำจักจั่นกับงูไปปล่อย
ที่แห่งนี้จึงเหลือเพียงนักพรต สาวใช้ พระภิกษุและแม่ทัพผีสองตนเท่านั้น
นักพรตนั่ง ส่วนพระภิกษุยืน ทั้งสองต่างสบตากันเช่นเดียวกับครั้งแรกพบที่กุยจวิ้น
“อมิตาพุทธท่านนักพรตซ่ง ไม่ได้พบกันเสียนาน”
“ข้าเฝ้ารอท่านมานานแล้ว”
“ท่านนักพรตทราบว่าอาตมาจะมาหรือ”
“เฟิงโจวเป็นที่รวมของวิญญาณผู้ถูกปฏิบัติอย่างอยุติธรรมและวิญญาณอาฆาตจากทั่วใต้หล้า ไม่ว่าช้าเร็วท่านก็ต้องมาที่นี่ แผ่นดินไหวและแม่
