“ต้องรีบแล้ว…”
ซ่งโหยวนั่งอยู่บนแท่นหินสูง พร้อมกับสีหน้าที่จนใจเล็กน้อย
เขากวาดสายตามองลงไปด้านล่าง
ปีศาจจิ้งจอกยังคงเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าว่างเมื่อใดก็ร่ำสุรา เมื่อมีอารมณ์สุนทรีย์ก็ดีดพิณ ครั้นเมามายก็ฟุบลงบนพิณและหลับใหลไปอย่างสบายอารมณ์ โดยมิได้พูดคุยกับผู้ใด มีเพียงสาวใช้นั่งอยู่ด้านหลังอย่างเรียบร้อยและเงียบสงบ เพียงเอนศีรษะงีบหลับเป็นบางครา ส่วนใหญ่แล้วจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองนักพรตด้วยความอยากรู้อยากเห็น
บัดนี้ปีศาจจิ้งจอกยังคงดีดพิณไม่หยุด
ซ่งโหยวเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากถามว่า “แม่นางกำลังฝึกฝนเคล็ดวิชาหยินหยางใช่หรือไม่”
หญิงสาวดีดพิณต่อไป แล้วเอ่ยปากตอบ
“ใช่แล้ว”
ปีศาจส่วนใหญ่มักฝึกฝนเคล็ดวิชาหยินหยาง ดูดซับแก่นแท้ตะวันจันทรา โดยเน้นพลังหยินจากแสงจันทร์เป็นหลัก ครั้นฝึกฝนจนถึงขั้นสูงแล้ว จึงเสริมด้วยพลังหยางจากแก่นแท้ดวงตะวัน เพื่อปรับสมดุลของหยินหยาง เช่นนั้นแล้วจึงจะบรรลุกลายเป็นจอมมาร
“ขอยืมพลังหยินหยางบริสุทธิ์สักเล็กน้อย”
หญิงสาวไม่ตอบ เพียงก้มหน้าดีดพิณต่อไป
ทว่าสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังกลับลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองแท่นหินสูง จากนั้นก็เดินขึ้นไปตามทางที่ใกล้ที่สุดอย่างช้าๆ
นางเดินไปตามบ
