หญ่ยังคงโล่งเตียน เพียงหว่านเมล็ดพันธุ์นานาชนิดรอฤดูใบไม้ผลิ
ห่างจากภูเขาเยี่ยซานออกไปหลายสิบลี้ เป็นพื้นที่ที่ปราณหยินและปราณภูตผีแผ่ซ่านไปไม่ถึง และไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามจอมมารยุคบรรพกาล
ต้นฤดูใบไม้ร่วงยังมีเสียงจักจั่นร้อง แต่ก็ฟังดูแหบแห้งนัก
ม้าขนแดงยืนก้มหัวเล็มหญ้าอยู่ในทุ่งบนภูเขารกร้าง
ไกลออกไปยังมีเด็กหญิงตัวน้อยในชุดสามสี มัดผมจุกสองข้าง ใบหน้าขาวผ่อง นางพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนขาวพร้อมกับก้มตัวลงใช้มีดสั้นตัดหญ้าบนพื้นมาอย่างชำนาญ
ล้วนเป็นหญ้าที่เจ้าม้าชื่นชอบทั้งนั้น
นางยกแขนขึ้นเช็ดหน้าผาก แท้จริงแล้วนางแค่ต้องการปาดลูกผมขึ้นไปเท่านั้น จากนั้นก็ก้มลงตัดต้นหญ้าต่อด้วยท่าทางชำนาญและคล่องแคล่ว
ที่นี่อยู่ค่อนข้างไกล แต่ก็มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่มีหญ้าขึ้นอุดมสมบูรณ์
รอบๆ ภูเขาเยี่ยซานมีแต่หญ้าที่นกนางแอ่นปลูกไว้ด้วยความยากลำบาก จะกินหมดไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันก็คงวิ่งมากินหญ้าไกลขนาดนี้ทุกวันไม่ไหว เพราะตัวนางเองก็มีเรื่องต้องทำ เจ้าม้าก็จำเป็นต้องอยู่ข้างๆ นางตลอด จึงทำได้เพียงมาที่นี่ทุกๆ สองวัน ให้เจ้าม้ากินหญ้าจนอิ่ม แล้วนางก็จะตัดหญ้ากลับไปให้มันกินต่อด้วย
จะได
