บทที่ 396 สนทนากับเทพในแดนฝัน
ทั่วทั้งแดนดินปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน แต่ก็มิใช่สีขาวบริสุทธิ์ หากแต่เป็นสีขาวปนเทาอ่อนระเรื่อซึ่งดูมีมิติประหนึ่งความขาวที่มีเนื้อสัมผัส ราวกับอยู่ส่วนลึกของม่านหมอกที่ไร้ขอบเขต
ม่านหมอกสีขาวยังคงพัดพลิ้วไปตามสายลม
เบื้องลึกของสายหมอกนั้นมีนักพรตหนุ่มรูปงามนั่งอยู่ ผู้สวมใส่เสื้อคลุมนักพรตสีขาวซีดที่ผ่านการซักมาหลายครา เขานั่งขัดสมาธิ และมีสายหมอกสีขาวหมุนวนอยู่รอบกาย
พลันมีแสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องลงมา
ทันใดนั้นในม่านหมอกก็ปรากฏร่างของเทพเจ้าองค์หนึ่งขึ้น
เป็นบุรุษวัยกลางคนผู้ดูองอาจผึ่งผาย เขาปล่อยผมยาวสลวย มีหนวดเครา และสวมใส่ชุดคลุมยาวแบบโบราณอันวิจิตรงดงาม เก็บซ่อนแสงศักดิ์สิทธิ์ไว้ไม่ให้แผ่ออกมาจนสว่างเกินไป จะกล่าวว่าเรียบง่ายก็เรียบง่าย จะกล่าวว่าใส่ใจในรายละเอียดก็ดูจะเป็นเช่นนั้น
“ไม่ได้พบกันเสียนาน”
ซ่งโหยวลุกขึ้นคำนับทันทีที่เห็นท่านผู้นั้น
“จำไม่ได้แล้วว่านานเท่าใด” องค์เทพเย่ว์หวังยืนเอามือไพล่หลัง จ้องมองมาที่เขา “แต่จำได้ว่าเจ้าเคยเยาะเย้ยข้ามาก่อน”
“ก็ราวหกเจ็ดปีแล้ว สำหรับท่าน อาจเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่สำหรับปุถุชนอย่างพวกเรา ถือว่านานพอสมควรแล้ว” ซ่งโหยวมีสีหน้าและน้ำเสียงที่สงบ แต่ก็จงใจเพิกเฉยต่อประโยคหลังขององค์เทพเย่ว์หวัง “หกเจ็ดปีมานี้ ข้าเดินทางไปครึ่งอาณาจักรต้าเยี่ยน แต่สิ่งที่ประทับใจที่สุดยังคงเป็นความสง่างามของท่าน”
“เข้าเรื่
