ยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วกล่าวต่อ
“ประการแรก ท่านมีอิทธิฤทธิ์กว้างใหญ่ไพศาล มีอำนาจไร้ขอบเขต เป็นเทพระดับสูงบนวิมานสวรรค์ แม้ท่านจะไม่สนใจเรื่องทางโลกหรือแรงศรัทธามานานแล้ว แต่คงมีองค์เทพหรือพระพุทธเพียงไม่กี่องค์ที่กล้าหาเรื่องท่าน ประการที่สอง ทั้งวิมานสวรรค์และแดนตะวันตกต่างก็ต้องส่งคนเข้ามาประจำการในนรกภูมิ ท่านเป็นตัวแทนของวิมานสวรรค์ในการถ่วงดุลอำนาจ แล้วพวกเขาจะสร้างความลำบากใจให้ท่านได้อย่างไร ท่านมีวิมานสวรรค์หนุนหลัง แล้วฝ่ายพุทธจะทำอะไรได้”
องค์เทพเย่ว์หวังครุ่นคิด
“ประการที่สาม การที่ท่านเข้ารับตำแหน่งจักรพรรดิภูตผีนั้นหาได้มีเพียงชื่อตำแหน่ง ตำแหน่งของท่านในวิมานสวรรค์จะถูกเชิดชูสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แรงศรัทธาและแรงอธิษฐานจากทั้งสองภพจะเพิ่มขึ้นทันตา เมื่อทั้งสองสิ่งนี้เพิ่มขึ้นพร้อมกัน ใครเล่าจะกล้ามาหาเรื่องท่าน” ซ่งโหยวไม่สนใจว่าองค์เทพเย่ว์หวังกำลังคิดหรือวางแผนอะไรอยู่ในใจ เพียงกล่าวต่อไปเรื่อยๆ ราวกับไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ใช้เวลาคิด “ประการที่สี่ ตอนนี้ข้าคือผู้สร้างเมืองผี ในอนาคตนรกภูมิก็จะถูกสร้างขึ้นโดยยึดเมืองผีเป็นเค้าโครง ข้าจะเป็นผู้ดำเนินการหลักเอง ย่อมสร้างกลไกเกื้อหนุนท่านไว้แน่นอน”
“กลไกอะไร เกื้อหนุนข้าอย่างไร”
ตอนนี้องค์เทพเย่ว์หวังมีความคิดมากมาย แต่เวลากลับมีอยู่เพียงน้อยนิด จึงได้แต่ถามเรื่องสำคัญเท่านั้น
“เมืองผี, นรกภูมิและใต้หล้าล้วนแตกต่างกัน รวมถ
