งโหยวเว้นไปครู่หนึ่ง “และที่สำคัญที่สุดก็คือ…”
“แม้จักรพรรดิภูตผีจะเป็นตำแหน่งสูงสุดในนรกภูมิ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการปกครอง และไม่มีอำนาจที่แท้จริง การดำเนินงานทั้งหมดในนรกจะถูกจัดการโดยเจ้าแห่งตำหนัก ถึงตอนนั้นท่านก็ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใด รอรับแรงศรัทธาเพียงอย่างเดียว”
“เหตุใดจึงต้องเป็นข้า”
“ข้าเคารพนับถือท่าน”
“ข้ารู้แล้ว”
องค์เทพเย่ว์หวังมองเขาแล้วแค่นหัวเราะเล็กน้อย “เจ้าเห็นว่าข้ามีอุปนิสัยเกียจคร้าน…”
“เป็นความสง่างามต่างหาก” ซ่งโหยวโน้มตัวลง “จิตใจเป็นอิสรเสรี ไม่ถูกผูกมัด ท่วงองอาจ คุณธรรมล้นหลาม อิทธิฤทธิ์แก่กล้า และยังมีความซื่อตรงเที่ยงธรรม”
“วิมานสวรรค์จะยินยอมหรือ”
“ไฉนเลยจะไม่ยินยอม”
“จะไม่ต้องทำสิ่งใดจริงๆ หรือ”
“ก็ต้องทำอยู่บ้าง” ซ่งโหยวกล่าว
“บอกข้ามา!”
“นั่นคือการปกปักรักษานรกภูมิ สอดส่องการดำเนินงานในนรกให้เป็นไปตามปกติ คอยรับประกันว่าวิญญาณจะเป็นผู้กำหนดความเป็นไปในนรกภูมิ ไม่ให้เทพเจ้า พระพุทธ หรือมารปีศาจมารุกราน” ซ่งโหยวกล่าวอย่างจริงใจ
“…”
เห็นได้ชัดว่าองค์เทพเย่ว์หวังเริ่มคล้อยตาม ทว่าเมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ให้เทพเจ้า พระพุทธ หรือมารปีศาจมารุกรานหรือ วิมานสวรรค์มีอำนาจยิ่งใหญ่ แดนตะวันตกก็เจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็ว หากพวกเขาต้องการเข้าแทรกแซง ข้าจะต้านทานได้อย่างไร”
“ท่านอย่าได้กังวลไป”
ซ่งโหยวไม่รีบร้อน เพียง
