ส่ง” ซ่งโหยวกล่าวอย่างสงบ “อีกทั้งราชครูก็ได้วางรากฐานตำหนักทั้งสี่ไว้ในเมืองผีแล้ว มีกฎหมายและข้อบังคับโดยละเอียด ซึ่งสามารถรับประกันการดำเนินกิจการต่างๆ ได้ว่าจะเป็นไปตามปกติ ตามความเห็นของข้าองค์เทพและพระพุทธไม่จำเป็นต้องเข้ามาก้าวก่ายกิจการในนรกแล้ว เพียงแค่นั่งประจำการรับแรงศรัทธาไปก็พอ เรื่องราวในนรกก็ควรให้คนในนรกจัดการเอง”
“ท่านหมายความว่าไม่ต้องมีจักรพรรดิหรือ”
“ใช่แล้ว”
“ข้าไม่อาจตัดสินใจแทนได้ แต่ข้าคิดว่าสวรรค์คงมิได้ติดใจเรื่องนี้มากนัก” เซียนชรากล่าวทั้งรอยยิ้ม “เพียงแต่เรื่องพรรค์นั้นคงต้องให้ฝ่าบาทตัดสินพระทัยเองกระมัง”
“แค่กๆ…”
“ท่านมีความเห็นใดหรือ”
“ข้ามีเรื่องอยากถามท่านสักหน่อย…”
“เรื่องใดหรือ”
“ตำแหน่งเทพควรถูกแต่งตั้งโดยมนุษย์หรือสวรรค์กันแน่”
“…”
เซียนชราชิงมู่พลันเงียบเสียงลงทันที
เซียนชราชิงมู่เดิมเป็นผู้บำเพ็ญตั้งแต่ครั้นโบราณ เขาย่อมมีตบะสูงส่งอยู่แล้ว แต่เนื่องจากเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ น้ำท่วมแผ่นดิน เขาได้สละชีพในขณะต่อสู้กับภัยพิบัติ จึงได้รับการยกย่องจากชาวบ้านให้ขึ้นสู่บัลลังก์เทพ
ซ่งโหยวให้ความเคารพเทพและชื่นชอบการคบค้าพูดคุยกับเทพเช่นนี้ เช่นเดียวกับที่เขาค่อนข้างชอบการติดต่อกับโจวเหลยกง ซึ่งเทพเหล่านี้ล้วนได้รับความเคารพศรัทธาจากปุถุชนเนื่องด้วยคุณธรรมและความดีความชอบที่ได้ทำไว้เมื่อยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาย่อมระลึกได้ว่าตนขึ้นสู่บัลลังก์เทพได้อย่างไร
