เช่นกัน”
“ความคิดของข้าย่อมไม่ผันแปร”
“ขอลาไปก่อน”
“ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ”
เซียนชราชิงมู่จึงพาเทพทั้งสององค์เดินกลับลงไปตามบันไดหินที่ลอยอยู่กลางอากาศ สบตากับเหล่าดวงวิญญาณมากมายแล้วเดินตรงออกไปด้านนอก
ซ่งโหยวก็เฝ้ามองจนพวกเขาจากไป
จักรพรรดิแห่งโลกมนุษย์ไม่อาจเป็นจักรพรรดิแห่งภูตผีได้ ซ่งโหยวตั้งใจจะเก็บตำแหน่งนี้ไว้สำหรับผู้บำเพ็ญตบะขั้นสูงในโลกมนุษย์ หากไม่มีผู้ใดเหมาะสม ก็จะรวมตำแหน่งนี้เข้ากับตำแหน่งเทพผู้ประทับอยู่ในยมโลกเป็นหนึ่งเดียว การที่มีผู้ครองนรกเพียงตำแหน่งเดียวก็หาใช่เรื่องเลวร้ายอันใด
แต่สำหรับผู้ที่เหมาะสมนั้นเล่า…
ซ่งโหยวพึมพำ
เขาก็รู้จักผู้ที่ตรงตามลักษณะนี้อยู่ผู้หนึ่งจริงๆ
“เยี่ยนอัน”
นกนางแอ่นกระพือบินเข้ามาทันที
“คุณชายมีเรื่องอะไรหรือขอรับ”
“ไม่ทราบว่าแถวนี้มีศาลเจ้าหรืออารามใดที่ประดิษฐานรูปเคารพองค์เทพเย่ว์หวังบ้าง” ซ่งโหยวเอ่ยถาม
“องค์เทพเย่ว์หวัง…” นกนางแอ่นครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าในอี้โจวมีศาลเจ้าและรูปเคารพของท่านค่อนข้างมาก แต่เมื่อออกจากอี้โจวก็จะน้อยลง เทพองค์นี้แม้จะมีฐานะเหนือกว่าเทพอื่นและมีพลังอำนาจล้ำลึก แต่ท่านไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดี คาดว่าในเฟิงโจวเองก็มีวัดหรือศาลเจ้าเพียงไม่กี่แห่งที่ประดิษฐานรูปเคารพของท่าน หากท่านอาจารย์ต้องการทราบ ข้าจะไปถามท่านบรรพบุรุษให้”
“ข้าต้องการปรึกษาหารือกับองค์เทพเย่ว์หวัง แต่ข้าไม่อาจไปจากที่นี่
