มื่อบรรลุแล้วย่อมเก่งกาจกว่าเทพเซียนหลายองค์ อีกทั้งยังมีอิสรเสรีมากกว่าเทพเซียนอีกด้วย” ซ่งโหยวหยุดเล็กน้อย “หากทำความดีไว้มาก ก็จะได้รับความเคารพรักจากชาวบ้านมากมาย และชาวบ้านก็จะยกย่องให้เป็นเทพ เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะรับหรือไม่รับเครื่องหอมบูชาจากชาวบ้านก็ได้”
“ความเคารพรัก!” สีหน้าของแมวพลันตื่นขึ้น
“เหมือนอย่างเทพงู”
“เหมือนอย่างเทพงู!”
“ใช่แล้ว”
“เช่นนั้นแม่นางสามสีจะต้องใช้เวลานานเท่าใดถึงจะบรรลุเล่า”
“ใกล้แล้วๆ…”
“ต้องใช้เวลานานเท่าใด”
“ใกล้แล้ว…”
ระหว่างที่เขากำลังลูบศีรษะนางอยู่ก็สัมผัสได้ว่าฝ่ามือนั้นว่างเปล่า ที่แท้เจ้าแมวก็ผละตัววิ่งลงบันได้ไปแล้วนี่เอง
“แม่นางสามสีจะออกไปบำเพ็ญตน!”
“…”
ซ่งโหยวส่ายหน้าไปมาแล้วเบนสายตากลับมา
เขามองไปยังที่ไกล
ปีศาจจิ้งจอกไม่ได้บรรเลงเพลงพิณให้เทพทั้งสองฟัง แต่เมื่อเหล่าเทพจากไป นางก็ก้มหน้าตั้งใจบรรเลงต่อ มีเพียงสาวใช้ด้านหลังเท่านั้นที่ยังนั่งนิ่งแหงนหน้ามองขึ้นมาบนแท่นสูง
ซ่งโหยวเบนสายตากลับมาและหลับตาลงเพื่อใคร่ครวญ
ว่ากันว่าองค์เทพเย่ว์หวังเป็นชาวอี้โจวที่ได้ขึ้นเป็นเทพเพราะคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ เป็นเทพระดับสูง แต่กลับมีอุปนิสัยเกียจคร้าน ชอบความสงบสุขสบาย ไม่ค่อยจัดการเรื่องราวใดๆ ย่อมมีผู้คนเดินทางไปสักการบูชาไม่เยอะนัก โชคดีที่ชาวอี้โจวให้ความเคารพท่านมานานนับพันปี เรียกได้ว่าบูชากันมากกว่าองค์จักรพรรดิชื่อจินเสียด้วยซ้ำ แรงศรัทธาระ
