งหัวเราะบ้าคลั่ง ก้องสะท้านสวรรค์ ทำลายเสียงอื้ออึงทั้งมวลไปในบัดดล:
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
เพียงพริบตาทะเลทุกข์ปั่นป่วนคลื่นล้นฟ้า แม่น้ำฟ้าสายหนึ่งผ่าข้ามนภา เบื้องยอดธารานั้นกลับปรากฏร่างอิสตรีนางหนึ่ง ยืนเท้าเอว แหงนหน้าหัวเราะบ้าคลั่ง:
“ดี! ดี! ดี! แต่โบราณไม่เคยมี ทั่วหล้าแสวงหาโอสถทองคำพร้อมกันเช่นนี้ ดีจริง! แผ่นน้ำนิ่งตายนี้ ในที่สุดก็ได้ปั่นป่วน ครั้นหายนะพันปีจะมา ถึงคราต้องสู้ให้เต็มกำลัง!”
ลักษณะส่วนตัวเช่นนี้ ใครเห็นก็จำได้ทันที บรรดาเจินจวินทั้งหลายล้วนหลีกเลี่ยงสายตา:
“เป็น…หญิงวิปลาส”
“ชิงเฉิงเฟยเสวี่ย…พอเถิด”
“อย่าได้ข้องเกี่ยวกับนางเลย เพียงเหลือบมองเกินไป นางก็จะมาหาเรื่องต่อสู้ หากบังเกิดบาดแผลเข้า อาจถูกกักในทะเลทุกข์อีกเป็นสิบปีแปดปีก็เป็นได้!”
ครานั้น ทั่วทั้งหล้าสงบเงียบในบัดดล
เหลือเพียงบรรพชนถิงโยวกับผู้กางค่ายกลล้อมเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินและจักรพรรดิเจียโย่วแห่งราชสำนักเต๋าพร้อมด้วยสามมหาเสนาบดี
แรกเริ่มเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินและสามมหาเสนาบดียังมิได้ถือสาอะไรนัก สืบเนื่องจากครั้งก่อนที่พวกเขาล้อมฆ่าบรรพชนถิงโยวชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินมิได้ข้องเกี่ยว จึงนึกว่าครานี้ก็คงไม่ต่างกัน ยังคิดจะดำเนินการสังหารต่อไป
ทว่าชั่ววินาทีถัดมาเอง พวกเขาก็เห็นชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเบนสายตามองตรงมา
แล้วพลันนางเอื้อนวาจาแผ่วเย็น:
“พวกเจ้า…ทำไมไม่หนี?”
คำพูดเพียงหนึ่ง ทำเอา
