บทที่ 393 นกนางแอ่นกับแม่นางสามสีก็ฉลาดเหมือนกันนั่นแหละ
“ฮู่…”
ซ่งโหยวลืมตาขึ้น พ่นลมหายใจออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนจะหยุดใคร่ครวญต่ออีกครู่หนึ่ง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือกระบวนการที่ซับซ้อนและยากลำบากยิ่ง
ปัญหาแรกคือตัวเขานั้นบำเพ็ญวิชาวัฏจักรแห่งสี่ฤดูเป็นหลัก แม้ว่าวิชาดังกล่าวจะมีอานุภาพไร้สิ้นสุด และพลังวิญญาณหยางบริสุทธิ์และหยินบริสุทธิ์ในนั้นก็สามารถเลียนแบบพลังแห่งหยินหยางได้ ทว่าเมื่อเทียบกับอาคมหยินหยางที่แท้จริงแล้ว ย่อมมีความบกพร่องอยู่บ้าง ทำให้เกิดความรู้สึกว่าพลังแห่งสี่ฤดูนั้นเหลือเฟือ แต่ยังขาดแคลนพลังหยินหยางอยู่”
แต่ปัญหานี้หาได้ยากที่จะแก้ไขไม่ ทั้งยังไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดมากนัก อย่างมากที่สุดก็แค่ต้องยืดเวลาการบำเพ็ญออกไปเท่านั้น
ทว่าปัญหาใหญ่หลวงคือการจะรวบรวมประกายพลังวิญญาณนั้นช่างยากยิ่งนัก ไม่อาจเชื่อมโยงกับผืนฟ้าใต้หล้าได้ ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่อาจสร้างสรรค์ปาฏิหาริย์เช่นนี้ขึ้นมาได้
เรื่องนี้ช่างคลุมเครือและคาดเดาได้ยากนัก เมื่อสืบสาวถึงสาเหตุที่แท้จริงแล้ว ก็เหลืออยู่เพียงประการเดียวเท่านั้น
ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดทิ้งเคล็ดวิชาแห่งการหมุนเวียนและสร้างสรรค์เช่นนี้ไว้ การที่ซ่งโหยวริเริ่มบุกเบิกด้วยตนเอง นับเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายดายเลย
แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขามีความเข้าใจและความหยั่งรู้
เมื่อมีรากฐานอันมั่นคง ก็ย่อมสร้างหอสูงใหญ่ขึ้นมาได้
ซ่งโหยวหยุดพักผ่อนเป
