บทที่ 392 โลกใบน้อย
ข้างนอกเป็นเวลากลางวันแล้ว ทว่าในหุบเขากลับยังคงมืดสลัว
ท่ามกลางความมืดสลัวนั้น มีเสียงดีดพิณแผ่วเบาแว่วขึ้นเป็นระยะ
ท่วงทำนองขาดห้วง ไม่เป็นไปตามครรลองใดๆ ราวกับว่าผู้ดีดได้ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามใจ อยากเร่งจังหวะก็เร่งมือสองสามที ยามหยุดคิดก็เว้นช่วงไปเสียนาน ฟังไม่ออกว่าเป็นบทเพลงใด คล้ายว่าทั้งหมดล้วนบรรเลงไปตามอารมณ์นักสังคีต
นักพรตกินปลาหมดก็หันไปบ้วนปาก ก่อนจะลุกขึ้นมองไปยังเบื้องหน้าไม่ไกล
บนโขดหินรูปทรงเหมือนแท่นวางพิณ มีสตรีในชุดขาวนั่งอยู่ด้านหลัง โดดเด่นออกมาท่ามกลางความมืดสลัวของหุบเขา นางก้มหน้าดีดพิณต่อไปอย่างสงบนิ่ง ส่วนสาวใช้ด้านหลังกลับเงยหน้ามองนักพรตราวกับไม่ได้ใส่ใจท่วงทำนองพิณอันเลิศล้ำของนายหญิงเลยแม้แต่น้อย
“ข้ามีเรื่องอื่นต้องจัดการ เชิญตามสบายเถิด”
“ท่านไม่ต้องใส่ใจพวกข้าหรอก”
หญิงสาวเอ่ยตอบทั้งที่มือยังคงดีดพิณ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ
นักพรตสะบัดแขนเสื้อเบาๆ กองไฟก็พลันดับลงทันที จากนั้นจึงหมุนตัวก้าวเข้าสู่ความมืดเบื้องลึก
เสียงพิณยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง ขาดห้วงแต่แฝงด้วยความสบายใจ ทว่าก็ลึกล้ำน่าประหลาด
มีเพียงสาวใช้ที่หันมองตามนักพรต ดวงตาคู่ใสสะท้อนเงาของเขาที่เดินลับไปเรื่อยๆ จนเลือนหายไปในเงามืด
“นายหญิงไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือเจ้าคะ”
“เรื่องที่คำพูดอธิบายไม่ได้ กาลเวลาจะเป็นผู้ชี้แจงแทน”
“ท่านนักพรตจะทำอะไรกันแน่”
“ซ
