บทที่ 391 แม่นางสามสีจะรับผิดชอบเรื่องอาหารการกินของนักพรตเอง
ภายในเขาเยี่ยซานเวลานี้เวิ้งว้างว่างเปล่า แสงดาวที่นักพรตยืมมาใช้ยังไม่ทันเลือนหาย แม่นางสามสีก็ก่อไฟขึ้นอีกกองบนพื้น นักพรตนั่งขัดสมาธิ ส่วนนางนั่งอยู่ข้างๆ เงยหน้ามองเขาจนไม่แน่ใจว่าเมื่อยคอบ้าง ทว่าสิ่งที่ซ่งโหยวห่วงยิ่งกว่ากลับเป็นนางจะหยุดถามเมื่อไหร่กันแน่
“ที่นี่ทำไมถึงถูกน้ำท่วมล่ะ”
“เป็นเพราะปีศาจจระเข้ยักษ์ตัดลำน้ำอิ่นเจียงเพื่อให้น้ำไหลมารวมกันเป็นทะเลสาบ” ซ่งโหยวตอบอย่างใจเย็น
“ตัดลำน้ำ!”
“แม่นางสามสีตั้งใจฝึกให้ดี ไม่ต้องเรียนคาถาใดๆ หรอก หากใช้ดาบสะบั้นวารีได้คล่องก็สั่งให้แม่น้ำไหลเปลี่ยนทิศทางได้เช่นกัน” ซ่งโหยวกล่าว
“จริงหรือ”
“แม่นางสามสีเก่งกาจถึงเพียงนี้ ย่อมทำได้แน่นอน”
“ต้องใช้เวลานานสักเท่าไหร่”
“…”
“นานเท่าไหร่”
เจ้าแมวจ้องเขาเขม็ง
“บางที…อาจสักสองสามร้อยปี”
“นานจัง!”
“นานเพียงชั่วพริบตาเดียว”
“พวกมันเอาน้ำมาไว้ที่นี่ทำไมกัน” สีหน้าของแม่นางสามสีจริงจังขึ้นเรื่อยๆ “คิดจะทำให้นักพรตจมน้ำตายหรือ”
“พวกมันต้องการสร้างสนามรบที่เหมาะกับตนเอง”
“ฟังดูเก่งเหลือเกิน!”
“เปลี่ยนแปลงภูมิประเทศได้ ถือเป็นวิชาอันเก่งกาจนัก” ซ่งโหยวว่าพลางหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่เวลาประลองกันก็ใช่ว่าควรพึ่งแต่คาถาเสมอไป ต้องใช้ไหวพริบด้วย พวกมันรู้ว่าบริเวณนี้มีลำน้ำอิ่นเจียง อีกทั้งลำน้ำนั้นยังเคยไหลผ่านที่นี่มาก่อน ทิ้งร่องรอยเก่าแ
