่อย่างใด หาใช่สิ่งที่ลอยเด่นเหนือสรรพชีวิต มิใช่เทพสูงส่งบนฟากฟ้าที่คอยควบคุมฟ้าดิน ความคิดเหล่านั้นล้วนผิดถนัด
วิถีสวรรค์ควรเป็นผลสืบเนื่องแห่งจิตสำนึกรวมของสรรพชีวิต เป็นจิตวิญญาณแห่งภูผาลำธาร เป็นขอทานข้างถนน เป็นกษัตริย์บัณฑิต เป็นสรรพสัตว์ทั้งปวง เป็นผีสางเทพยดา เป็นจิตสำนึกที่สรรพชีวิตบนใต้หล้านี้ร่วมกันหล่อหลอมขึ้นมา
มีทั้งส่วนของเจ้าและข้า
เพราะมันคือเจ้าและข้า
บางทีก็คงเป็นเพราะความเสมอภาคกระมัง
บนโลกแห่งเจตจำนงหาได้มีพลังวิเศษหรือจิตสัมผัสใด หาได้มีการแบ่งแยกความดีความชั่ว ไม่มีแม้กระทั่งการแบ่งแยกเผ่าพันธุ์ สรรพสิ่งล้วนดำรงอยู่ด้วยความเสมอภาค ล้วนหลอมรวมกลายเป็นธารหนึ่งเดียว เพียงแต่ต้นไม้ใบหญ้านั้นไม่มีความรู้สึกนึกคิด สิงสาราสัตว์ส่วนใหญ่ก็ล้วนโง่เขลา ต่อให้บำเพ็ญตบะจนแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ ผ่านไปนานนับร้อยปี ก็ยังมีปีศาจหลายตนที่ยังฉลาดหลักแหลมสู้มนุษย์ไม่ได้
เพราะมนุษย์มีจิตสำนึกอันแรงกล้าจึงค่อยๆ กลายเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ไม่รู้ว่ามีทายาทแห่งอารามฝูหลงรุ่นใดบ้างที่มองทะลุถึงความจริงข้อนี้
แต่เมื่อซ่งโหยวเริ่มเข้าใจแล้ว มุมมองของเขาก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน
เหล่าเทพบรรพกาล,จอมมารยุคโบราณและผู้บำเพ็ญขั้นสูงต่างค่อยๆ สูญสิ้นไป แม้ผู้มีอายุยืนยาวก็ไม่อาจเป็นอมตะ เพราะนี่คือ ‘ลิขิตสวรรค์’
แต่เป็นเพราะมีเทพผู้ยิ่งใหญ่เหนือสรรพชีวิตคอยกำหนดหรือ
กลียุคเดือดดาล สรรพชีวิตใต้หล้าล้วนเด
