บทที่ 388 ฉางหยวนจื่อ
……………
ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์บนภูเขาเยี่ยซานค่อยๆ เลือนหายไป ก้อนหินคืนสภาพเป็นหินธรรมดา ดินบนเขาก็กลับกลายเป็นดินทั่วไป แม้ภูผาจะหนักหนาเพียงใด ก็ไม่อาจกดทับจอมมารยุคบรรพกาลได้เลย
จอมมารเผ่าแรดขาวจึงพังภูเขาออกมาอย่างง่ายดาย
สองจอมมารเผ่าแรดขาวแห่งเย่ว์โจวที่เหลือรอดแปลงร่างกลับเป็นมนุษย์ ต่างเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำ ทั้งคู่ประสานมือคำนับซ่งโหยว ก้มตัวเคารพอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันหลังเดินลงน้ำไปตามทิศทางกระแสน้ำขุ่นที่กำลังลดระดับไหลกลับสู่ลำน้ำอิ่นเจียง ตรงดิ่งสู่ทะเลทางทิศตะวันออก
จระเข้ยักษ์ทั้งสามตนต่างมีบาดแผลทั่วกาย บัดนี้ล้วนทยอยเผยร่างของตนออกมาแล้ว
และอีกหนึ่งปีศาจจิ้งจอกที่กำลังย่างกรายไปหาพวกมันอย่างอ่อนช้อย
ศึกสงครามได้จบลงแล้ว ทว่าเมืองผีแห่งภูเขาเยี่ยซานที่แตกยับกลับทิ้งปัญหากองโตไว้ให้ซ่งโหยวตามสะสาง
ฟ้าค่อยๆ มืดลง
ไม่รู้ว่าอัญมณีที่ลอยอยู่บนฟากฟ้าหายไปตั้งแต่เมื่อใด
ซ่งโหยวยังคงเดินค้ำไม้เท้ามาช้าๆ
เทือกเขาน้อยใหญ่รอบภูเขาเยี่ยซานส่วนมากถูกถล่มราบ แผ่นดินที่ถูกใช้เป็นสนามรบราบเป็นหน้ากลอง ซ้ำแล้วยังถูกน้ำท่วมจนชุ่มไปหมด
นักพรตหนุ่มเดินตรงไปทางนั้นเพียงลำพัง เสมือนว่าทั่วใต้หล้าอันกว้างใหญ่นี้เหลือเขาแต่เพียงผู้เดียว
ฟ้ายิ่งมืด หมู่ดารานับไม่ถ้วนก็ยิ่งส่องประกายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้ปราณหยินและปราณภูตผีที่คละคลุ้งอยู่ใต้ผืนฟ้านี้จะได้รับความเสียหายเพ
