บทที่ 389 สรวงสวรรค์และปีศาจจิ้งจอก
เขาเยี่ยซานถูกสร้างขึ้นอีกครั้ง ดุจคืนสภาพดังเดิม
ซ่งโหยวยังคงไม่เหลียวมองศึกที่กำลังปะทุอยู่ด้านหลัง เพียงก้าวเท้าเดินตรงไปยังเขาเยี่ยซาน
ศึกระหว่างปีศาจจิ้งจอกและจระเข้ยักษ์ดำเนินมาถึงจุดเดือด มีเพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่รอด ส่วนอีกฝ่ายต้องมอดม้วยไป
บัดนี้ซ่งโหยวเข้ามาในเขาเยี่ยซานแล้ว
“ข้าขอหยิบยืมแสงดารา”
ราวกับว่าท้องฟ้านอกภูเขาพร่างพราวไปด้วยดวงดาวถูกย้ายมาไว้ในที่แห่งนี้ แสงดาวอันเลือนรางส่องให้เห็นสภาพภายในเขาเยี่ยซาน หลงเหลือแต่เพียงความรกร้าง
ซ่งโหยวฟื้นสภาพภูเขาให้กลับมาเป็นเช่นเดิมได้ แต่ไม่ใช่กับสิ่งปลูกสร้างเดิมที่วิญญาณในเมืองผีเคยสร้างไว้
ทว่าซ่งโหยวหาได้ใส่ใจไป เขานั่งขัดสมาธิลงกับพื้น แล้วหลับตาลงพร้อมเข้าสู่ภวังค์
หนทางแห่งการบำเพ็ญนั้นมีแต่จะต้องลงจากเขา
ตลอดหลายปีที่ลงเขามา ซ่งโหยวไม่เพียงแต่มีตบะสูงขึ้นหรือวิชาอาคมที่เก่งกาจยิ่งกว่าเก่า แต่เขายังเข้าใจสิ่งที่ผู้คนเรียกขานกันว่า ‘วิถีสวรรค์’ มากขึ้นด้วย หลายครั้งระหว่างที่เดินขึ้นเขา, ระหว่างที่บำเพ็ญหรือยามที่ปล่อยจิตเลื่อนลอย เขากลับไปแตะต้องมันเข้าโดยไม่รู้ตัว
แตะต้องสิ่งที่ทั้งผู้คนและผู้บำเพ็ญพรตต่างกล่าวถึงอย่างวิถีสวรรค์
“นิมิตหมายจากสวรรค์…”
จากสิ่งที่ซ่งโหยวสัมผัสได้ วิถีสวรรค์นั้นแต่เดิมก็ไร้ความรู้สึกนึกคิด
ไม่เพียงแต่ไร้อารมณ์ ซ้ำแล้วยังไม่ได้ตั้งอยู่เหนือแดนปุถุชนแต
