อไว้ในแดนปุถุชน มีผู้คนแห่มาจุดธูปส่งแรงศรัทธาให้ เหล่าองค์เทพอาจเปลี่ยนความคิดก็เป็นได้
ยิ่งไต่ขึ้นสู่ยอดเขา ก็เห็นร่างจิ้งจอกแปดหางสูงหลายจั้งตนหนึ่งกำลังคาบหางส่องประกายศักดิ์สิทธิ์ไว้ในปาก
ซ่งโหยวไม่แปลกใจเลย
ราชครูและปีศาจจิ้งจอกล้วนวางแผนได้เฉียบขาด
การที่ทายาทแห่งอารามฝูหลงลงจากเขาได้สร้างความปั่นป่วนให้กับแผนการไม่น้อยเลย ซ้ำแล้วยังเป็นที่น่าตกใจสำหรับทั้งสองอีกด้วย แต่ถึงกระนั้นทั้งสองก็ยังซ่อนตัวแนบเนียนดังเดิม แล้วยังเร่งเตรียมการรับมือ จึงไม่ถูกจับได้ในทันที คิดดูแล้ว แผนการรับมือที่พวกเขาเตรียมไว้นั้นคงไม่ได้มีเพียงเท่านี้ แน่นอนว่าต้องเตรียมแผนไว้รองรับหากได้พบเจอทายาทแห่งอารามฝูหลงอีกครั้ง
ราชครูอัญเชิญจอมมารทั้งเจ็ดมารอตั้งรับแล้ว
ล้วนเป็นจอมมารที่ยังคงยืนหยัดในยุคสมัยนี้ทั้งสิ้น…
“ราชครูคาดการณ์ได้แม่นยำนัก…”
ซ่งโหยวไม่สนใจจอมมารทั้งแปดตน ไม่ว่าจะเป็นตนที่คุ้นหน้าหรือไม่คุ้นหน้า เขาเพียงมองไปยัง ‘มนุษย์เพียงคนเดียว’ ที่ยืนอยู่ตรงนั้น “ข้าตั้งใจมาเยือนเขาเยี่ยซาน แต่กลับไม่พบ ‘รอยรั่ว’ ใดๆ เลย”
“ท่านจะพบได้อย่างไรกัน…”
เป็นจิ้งจอกแปดหางที่ชิงตอบขึ้นก่อน
พอซ่งโหยวหันไปมอง พลันเห็นจิ้งจอกยักษ์ย่อตัวนั่งลงกับพื้นอย่างเรียบร้อย พูหางทั้งแปดแผ่ออก ขนทั่วกายพลิ้วไหวไปตามแรงลม ทว่าน้ำเสียงกลับยังคงนิ่งเรียบนัก
“ราชครูหลอมยาหม้อแรกสำเร็จตอนที่ท่านไปเยือนแดนเหนือ ครั้นสำเร็จ
