ลจากการกระทำของตนบ้างสิ ไม่คิดจะแบกรับไว้แม้สักนิดเชียวหรือ”
“ท่านเซียน โปรดอภัยให้ข้า…”
“ไม่ได้”
“ท่านเซียน…”
“คิดให้ดีเถิด”
ผู้คุ้มกันหนุ่มกะพริบตาปริบๆ แววตาของเขาวูบไหว แต่เมื่อเห็นว่าไม่อาจหลบเลี่ยงได้แล้ว ก็กัดฟันถามอย่างสิ้นหวัง
“ท่านเซียน…จะถามเรื่องใดหรือ”
“ขอบคุณท่านมาก” ซ่งโหยวยิ้ม ข้าอยากรู้ว่าสินค้าที่พวกท่านคอยคุ้มกันนั้นคืออะไร มาจากที่ใด และมีจุดหมายปลายทางอยู่หนใด”
“หืม”
ผู้คุ้มกันหนุ่มถึงกับตะลึงงันไป
“ตอบไม่ได้หรือ”
“คือว่า…”
แววตาของเขาพลันวูบไหว แต่สุดท้ายก็ยอมเอ่ยปากออกมา “ข้าน้อยพอรู้มาบ้าง แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่นัก หากหัวหน้ารู้ว่าข้าแพร่งพรายออกไป เขาคงไม่ไว้ชีวิตข้าแน่…”
“ข้าจะบอกว่าท่านมาขโมยของแล้วถูกข้าจับได้”
“ขอบคุณท่านเซียน!”
ผู้คุ้มกันหนุ่มกล่าวทั้งน้ำตา ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือคร่ำครวญดี
