ผู้นำตระกูลเจิ้งออกรบเคียงข้างองค์จักรพรรดิพร้อมดาบสะบั้นวารี…
ซ่งโหยวเคี้ยวขนมหูแมวไปพลาง ครุ่นคิดไปพลาง
ปฐมจักรพรรดิแห่งแคว้นต้าเยี่ยน เป็นฮ่องเต้ที่เปี่ยมด้วยความสามารถและความกล้าหาญชายชัย ยากจะมีผู้ใดเทียบเคียง บุคลิกก็ทรงเสน่ห์ยิ่งนัก คนธรรมดาล้วนไม่อาจจินตนาการถึงภาพตอนที่พระองค์เพิ่งยกทัพมาถึงเจิ้งซี พร้อมพลทหารมากมาย เพียงได้ร่วมโต๊ะกับพระองค์สักมื้อ หรือได้เอนกายสนทนายามค่ำคืนเพียงคราวเดียว ก็พร้อมจะฝากทั้งชีวิตและตระกูลไว้ในพระหัตถ์ ก้าวขาออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ เป็นตายอย่างไรล้วนไม่คิดเสียดาย
ครั้นบารมีแผ่ไพศาล พระองค์ก็ยังแสดงความมีพระทัยอันกว้างขวางหาพบได้ยาก บรรดาขุนนางผู้ร่วมก่อตั้งอาณาจักรในครานั้น นับเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์เพียงไม่กี่คนที่ได้จบชีวิตอย่างสงบ
ผนวกกับเรื่องบรรพจารย์ฝูหยางที่ซ่งโหยวรู้ดีอยู่แล้ว เขาจึงยิ่งเชื่อว่าครานั้นผู้นำตระกูลเจิ้งคงตายในสมรภูมิรบ ไม่ได้หวนกลับมายังบ้านเกิดเรือนนอนอีก
ครานั้นใต้หล้ามีภูตผีปีศาจชุกชุม แม้แต่เหล่าเทพก็ลงมาสร้างความปั่นป่วนในโลกมนุษย์ ผู้นำตระกูลเจิ้งจะออกติดตามฮ่องเต้พร้อมดาบสะบั้นวารี ยอมพลีชีพเพื่อแผ่นดิน ก็ไม่น่าแปลกอะไร
หากว่ากันตามเหตุผลแล้ว ปฐมจักรพรรดิไม่จำเป็นต้องสังหารเขาเพราะกริชเล่มนั้นด้วยซ้ำ อีกทั้งยังไม่มีเหตุผลใดต้องทำเช่นนั้น ไหนจะมีบรรพจารย์ฝูหยางอีก พระองค์คงไม่กล้าทำเรื่องเช่นนั้น
แต่นั่นไม่ใช่ประ
