ดดาวลวี่หยางพลันสะท้านใจ แหงนหน้ามองนภา ดวงตาทอดผ่านขอบเขตวางรากฐาน มุ่งสู่ทะเลทุกข์อันไร้ขอบเขตเบื้องบน
‘…ท่านบรรพชน?’
ดวงตาเขาวาววับประหนึ่งสายฟ้า การรับรู้นั้นถูกตัดขาดในชั่วขณะ ทว่าความเข้าใจได้บังเกิดแล้ว บรรพชนกำลังสู้ศึกในทะเลทุกข์ ทั้งหมดนี้…ก็เพื่อเขาแสวงหาโอสถทองคำ!
ลวี่หยางเชิดคิ้ว กวาดตารอบหล้า ไม่ต้องแผ่กลิ่นอายใดบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็ปรากฎขึ้นเอง ขยายอำนาจครอบคลุมทั่วสี่ทิศแปดด้าน
รากฐานของเขาลึกยิ่งกว่าหงเทียน
เพราะหงเทียนหาใช่บุคคลอันดับหนึ่ง เพียงเป็นราชครูแห่งราชสำนักเซียนเท่านั้น ทว่ายามนี้เมื่อเจินจวินมิออกมา จ้าววิถีมิปรากฏ เขาคือผู้สูงสุดในห้าดินแดน!
ชั่วพริบตา ลวี่หยางประสานมุทราที่อก ปากเปล่งสุรเสียงดังก้องประดุจฟ้าผ่า:
“เสวียนตูเร้นลับสูงสุด พระราชวังสง่าทอดยอดชั่วนิรันดร์!””
แดนมงคลเสวียนตู
ฉับพลันนั้น ลวี่หยางก็ได้เปิดประตูสวรรค์เหนือศีรษะ ดึงรั้งเอาหมื่นแสนภาพลักษณ์ในแดนมงคลเสวียนตูออกมา ศาลาหอคอย บ้านเรือนนับหมื่ ล้วนปรากฏชัดถ้วนหน้า!
แตกต่างจากหงเทียน เขามิจำเป็นต้องเผยวิชาเทพทีละหนึ่ง หากแต่หลอมรวมทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว กดแน่นเข้าสู่ฝ่ามือ กลายเป็นแสงสีส่องประกายคล้ายรวมหมื่นมรรคา แล้วระเบิดพลังออกมา หลอมรวมเข้ากับแก่นแท้ทองคำยกความอัศจรรย์สูง ทะยานแดนมงคล ก้าวเพียงหนึ่งก็ชนทะลุเข้าสู่ขอบเขตวางรากฐาน!
ความก้าวหน้านี้ เร็วเกินผู้ใดจะเทียบ!
ครั้งหง
