“นักพรตซ่งยังหาเทพที่ต้องการบูชาไม่เจอหรือขอรับ” ศิษย์เอกของมู่อวิ๋นจื่อเดินเข้ามาถามไถ่
“เพียงเปิดดูเล่นเท่านั้น” ซ่งโหยวเงยหน้าขึ้นยิ้ม ก่อนจะมองไปด้านหน้าแล้วถามต่อ “วันนี้เหตุใดจึงมีคนมาสักการะท่านเทพสายฟ้ามากถึงเพียงนี้”
“ท่านนักพรตคงไม่ทราบ ที่อารามชิงเซียวของพวกข้านี้บูชาเหล่าเทพสายฟ้าเป็นหลัก ชื่อเสียงเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ของเทพสายฟ้านั้นเลื่องลืออยู่แล้ว ปกติก็มีผู้คนขึ้นมาจุดธูปบูชามากกว่าที่วิหารหลักอยู่เสมอ ส่วนใหญ่ล้วนมาขอให้องค์เทพคุ้มครอง ขับไล่สิ่งอัปมงคลทั้งปวง”
นักพรตหนุ่มกล่าวอย่างสำรวม “เมื่อไม่นานมานี้ ที่อำเภอตงเหอเกิดเหตุปีศาจอาละวาด คอยล่อลวงเด็กนอกหมู่บ้านไปกิน เด็กๆ จากหลายหมู่บ้านล้วนไม่กล้าออกไปวิ่งเล่น จะไปเลี้ยงวัว ถางหญ้า ก็ต้องมีผู้ใหญ่ตามไปด้วย แต่ไม่กี่วันมานี้ ปีศาจตนนั้นกลับถูกสายฟ้าฟาดตาย ชาวบ้านรู้ข่าวจึงพากันขึ้นเขามาสักการะเทพสายฟ้าแทนการขอบคุณ”
“อ้อ เป็นปีศาจตนใดหรือ”
“เป็นภูตจิ้งจอกในภูเขาน่ะ”
“ปีศาจจิ้งจอกหรือ…”
“ปีศาจจิ้งจอกช่างน่ารังเกียจ ข้าน่ะเกลียดปีศาจจิ้งจอกเป็นที่สุด!” สาวใช้ของแม่นางหว่านเจียงเดินเข้ามาขัดจังหวะ “ท่านเทพสายฟ้าทำได้ดีนัก!”
“ใช่ๆ…” นักพรตหนุ่มพยักหน้า แต่ไม่กล้าจ้องนางตรงๆ
ซ่งโหยวเพียงละสายตากลับไปยังสมุดรายนามเทพ
“ท่านกำลังอ่านอะไร”
“ท่านตามหาใครหรือ”
“หาไปเพื่ออะไรกัน”
ถามออกมาทีเดียวสามคำถาม ราวกับไม่คิดจะปิดบัง
