ความใคร่รู้
ซ่งโหยวทำได้เพียงปิดสมุดลงแล้วถอนใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองวิหารเทพอีกครา
เพียงเห็นแม่นางหว่านเจียงกำลังคุกเข่าอยู่หน้ารูปเคารพเทพประธานอย่างสงบเสงี่ยม ศีรษะก้มต่ำ สองมือประสานแนบแน่นดุจผู้ศรัทธาไม่ไหวติง ราวกับไม่สนใจเสียงของสาวใช้ตนเองเลยแม้แต่น้อย
ภาพนั้นช่างงดงาม รูปเคารพสูงศักดิ์ ละอองควันธูปลอยคลุ้ง หญิงสาวรูปโฉมงดงามล่มเมืองก้มลงหมอบกราบอยู่เบื้องหน้า เส้นผมดำขลับยาวสลวยร่วงปรกลำคอขาวราวหยก ไร้ผู้ใดล่วงรู้ฐานันดรแท้จริงของนาง
นางยกธูปสามดอกขึ้นสักการะ แล้วปักลงในกระถางอย่างนอบน้อม
ราวกับรู้สึกถึงสายตาที่จับจองมาทางนี้ นางหันกลับมา ริมฝีปากงามรอยยิ้มบาง แววตาอันเร้นลึกประสานกับซ่งโหยว ทั้งงดงาม ทั้งน่าหวั่นใจ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงด้วยความเย่อหยิ่งเย็นชา ซ่อนเขี้ยวเล็บใต้แพรไหม
นางมั่นใจนักว่าตนซ่อนกลิ่นอายปีศาจได้แนบเนียน ต่อให้เป็นเทพบนฟากฟ้าก็ไม่อาจล่วงรู้ จึงกล้าเหยียบย่างเข้ามาไหว้ทวยเทพในอารามเช่นนี้
ซ้ำยังไม่ได้แค่จุดธูป แต่ยังเอ่ยคำอธิษฐานออกมาด้วย ไม่รู้ว่าคันปาก หรือคิดดูแคลนองค์เทพบนสวรรค์และเหล่านักพรตทั่วใต้หล้า
สวรรค์ยุคนี้หาได้เมตตาเหล่าปีศาจเลยสักนิด
คราแรกที่อาณาจักรต้าเยี่ยนถูกก่อตั้งขึ้น เริ่มตั้งแต่ตอนที่เทพยดาปีศาจผีสางถูกล้างผลาญ จักรพรรดิชื่อจินย่อมได้รับผลกระทบเต็มๆ
นักพรตทั่วหล้าก็ใช่ว่าจะมองปีศาจดีงามนัก แต่อารามฝูหลงกลับต่างออกไป เพราะสืบทอดทา
