ยาทมาตั้งแต่คราที่มนุษย์และอสูรอยู่ร่วมกัน อีกทั้งบรรพจารย์หลายท่านก็เคยผูกวาสนากับปีศาจผีสาง จึงมิได้ถืออคติอันใด
“เหตุใดท่านนักพรตจึงจ้องข้าเช่นนั้นเล่า”
ซ่งโหยวสบตาอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“ไม่กลัวผู้อื่นได้ยินหรือ”
หญิงงามหัวเราะ
“จักรพรรดิชื่อจินเป็นถึงองค์เทพสูงสุด มีหน้าที่ควบคุมทั้งสรวงสวรรค์ วิหารบูชาพระองค์มีตั้งกี่หมื่นกี่แสนแห่ง ซ้ำยังมีภาพเขียนรูปเคารพตั้งประดับอยู่ทั่วหล้า ท่านว่าพระองค์จะมานั่งฟังคำอธิษฐานของมนุษย์หรือ”
สาวใช้เสริม “ต่อให้ได้ยินแล้วอย่างไร ผู้ใดบัญญัติว่าปีศาจกราบไหว้เทพไม่ได้”
ซ่งโหยวพยักหน้าเล็กน้อย “มีเหตุผล…”
แล้วถามต่อ “แต่เหตุใดไม่ไปไหว้ศาลเทพสายฟ้าด้านนอกเล่า”
“คนเยอะเกินไป ข้าเบียดขึ้นไปไม่ไหว” หว่านเจียงยืนขึ้น ชายผ้าทอดตัวลงเสมือนบุปผาผลิบาน “อีกทั้งสิ่งที่หว่านเจียงอธิษฐานนั้นยิ่งใหญ่เกินตัว แม้เทพสายฟ้าจะเลื่องชื่อในหมู่อสูร แต่หาได้มีอิทธิฤทธิ์มากพอจะบันดาลให้ข้าบำเพ็ญตนสำเร็จได้”
“แม่นางทั้งสองช่างมีวิชาล้ำเลิศ…”
ซ่งโหยวหรี่ตาลงเล็กน้อย
“สายเลือดจิ้งจอกเก้าหางย่อมไม่ธรรมดา” สาวใช้หัวเราะ ครั้นได้ยินฝีเท้าใกล้มา ก็รีบเงียบปากแล้วถอยไปพิงประตู คอยจ้องคนที่เดินเข้ามาด้วยแววตาอันเปล่งประกาย
ซ่งโหยวเพียงเม้มริมฝีปาก ไม่เอ่ยสิ่งใด
ต่อให้จักรพรรดิชื่อจินเป็นใหญ่ในสรวงสวรรค์ ไฉนเลยจะดลบันดาลให้ปีศาจจิ้งจอกฝึกตนสำเร็จแล้วกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหาง
