ตามท่านไปทีหลัง เช่นนี้ถึงจะเรียกว่าอิสระ” สาวใช้หัวเราะ
เสียงพิณดังแทรกขึ้นมาจากในตัวรถ
เสมือนว่าเห็นพ้องต้องกัน ทว่าพอสิ้นเสียงนั้น ทำนองที่แว่วตามมาก็เปลี่ยนไปอีก
“เช่นนั้นก็ดี”
ซ่งโหยวได้ฟังแล้วก็รู้สึกคลายใจไปมาก ไม่ใส่ใจการตามติดของพวกนางอีก
เดินเรื่อยไปตามถนนหลวงจนมาถึงร้านขายชา เห็นหนุ่มชุดดำขาวที่แต่ก่อนจะทำอะไรมักลังเลอยู่เป็นประจำมาถึงก่อนหน้าแล้ว ซ้ำยังถามไถ่เส้นทางให้เรียบร้อย ครั้นหันมาสบตากันก็รีบเดินเข้ามาแจ้ง
“อารามชิงเซียวอยู่ไม่ไกลแล้ว ตั้งอยู่ทางตะวันตกของตัวอำเภอ ข้าจะไปดูลู่ทาง ต้องไปถึงที่นั่นก่อนฟ้ามืดแน่นอน”
“ดี”
เด็กหนุ่มวิ่งออกไป พอถึงที่ลับตาคนก็กลายร่างเป็นนกนางแอ่นทะยานขึ้นฟ้า
“ท่านนักพรตรู้หรือไม่ แท้จริงตอนที่ปีศาจเพิ่งแปลงร่างได้จะรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก หาได้เหมือนมนุษย์หรือสัตว์ทั่วไป เช่นนกนางแอ่นตนนี้ แม้จะมีฝูงแต่ก็โดดเดี่ยว เขาได้พบท่านถือว่าโชคดีนัก หากพวกข้าได้พบผู้บำเพ็ญพรตเช่นท่านตั้งแต่ครั้นวัยเยาว์ เส้นทางการเติบโตคงงดงามยิ่งกว่านี้มากโข”
“…”
ซ่งโหยวเหลียวมองนาง “ตอนนี้เสียงของท่านคล้ายเสียงของร่างจริงมากขึ้นกว่าเดิมอีก”
“ท่านนี่สนใจอะไรแปลกๆ”
“ชมเกินไปแล้ว”
เขาก้าวเดินต่อ
แมวน้อยยังคงเดินข้างเขา ทว่าท่าทางของนางกลับแปลกไป ราวกับว่าขาทั้งสี่ข้างไม่คุ้นเคยกับร่างใหม่ ยกขาขึ้นตัวก็ลอยสูงเกินไปจนเดินกะเผลกไปมาเหมือนแมวธรรมดาที่เพิ่งสวมรองเท้
