่าใจคน หากเป็นผู้ที่ตายตั้งแต่อ่อนวัยและได้ขึ้นสู่สวรรค์ง่ายนัก ใจจะเปลี่ยนผันไปย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกนัก ส่วนผู้ที่รักษาคุณธรรมไว้ได้จนแก่ชรา แล้วจึงสิ้นชีพได้ขึ้นสู่สวรรค์นั้น อาจมีโอกาสเปลี่ยนไปน้อยกว่า แต่ก็แค่ ‘น้อยกว่า’ เท่านั้น” เซียนงูว่า “ครั้งนั้นพวกเราก็เคยพบเทพเช่นนั้น อ่านบันทึกวีรกรรมเมื่อครั้งยังมีลมหายใจอีกครั้ง แล้วเห็นสภาพปัจจุบันของพวกเขา…มีผู้ใดไม่ทอดถอนใจบ้าง”
ใช่แล้ว
เซียนงูผู้นี้เคยเห็นการเปลี่ยนแปลงของวิมานสวรรค์มากับตา ครั้นตามนักพรตฝูหยางไปนั้น ได้เห็นเทพถูกปราบมิรู้เท่าไร เขาได้เห็นความปราชัยของวิมานสวรรค์ยุคก่อนด้วยตนเอง เห็นจ้าวแห่งสวรรค์ในยุคก่อนพิราลัยด้วยน้ำมือของอารามฝูหลง
“ท่านกล่าวได้ถูกต้อง”
ซ่งโหยวพยักหน้า ครุ่นคิดในใจ
ทว่าเรื่องนี้หาใช่แก่นสำคัญนัก
จิตใจของเทพจะแปรผันไปล้วนเป็นเรื่องธรรมดา สวรรค์ย่อมคำนึงถึงเรื่องนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ดังนั้นเมื่อสวรรค์ผลักดันให้ใต้หล้าเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จึงมิได้ตัดขาดสายสืบทอดของมนุษย์ผู้บำเพ็ญตบะในยุคบรรพกาลไปทั้งหมด หากยังคงหลงเหลือไว้บางส่วน โดยเฉพาะอารามฝูหลง ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของสรงสวรรค์
การขึ้นเป็นเทพผ่านการจุดธูปสร้างแรงศรัทธานั้น เทพทั้งหลายต้องมีศรัทธาหล่อเลี้ยง หากเทพไร้คุณธรรม ไม่ทำเพื่อราษฎรด้วยใจแท้จริง ถึงที่สุดก็ยังไม่อาจตัดใจจากควันธูปได้ จำต้องอำพรางตนเพื่อรวบรวมศรัทธา ทว่าใต้หล้านี้
