บทที่ 357 คัมภีร์หมอเทวดา
……………
รุ่งเช้าวันถัดมา
ในกระท่อมมุงหญ้าคาหลังหนึ่ง มีแสงไฟวูบไหวจากเต่าถ่าน เสื้อฟางกันฝนที่แขวนอยู่บนขื่อ คันเบ็ดตกปลาที่พิงอยู่ข้างกำแพง ชายชราผู้หนึ่งและเจ้าแมวสามสีที่นอนหมอบอยู่ข้างเตา
ชายชราก้มหน้าใช้ตะขอเหล็กกระทุ้งถ่าน สลับกับก้มมองเจ้าแมว
แมวก็เงยหน้ามองเขาเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นกลับไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเลย
“เจ้าคือแม่นางสามสีใช่หรือไม่”
เซียนงูเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ระหว่างนั้นก็เบนสายตาไปหานางด้วย
“ใช่แล้ว!”
เจ้าแมวตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่าย
“แล้วเจ้าได้พบเขาตั้งแต่เมื่อไร”
“ตอนบ่าย!” คำตอบของเจ้าแมวถูกต้องชัดเจนนัก “ตอนตะวันใกล้ตกดิน!”
“เมื่อปีใด”
“ปีแรกของรัชศกหมิงเต๋อ…”
“ที่ไหน”
“ในศาล”
“ศาล?”
“ศาลของข้าน่ะ!”
“ศาลของเจ้า?”
“เดิมทีแม่นางสามสีเป็นเทพแมว คอยช่วยผู้คนจับหนู แต่เหล่าทวยเทพบนสวรรค์ไม่อนุญาตให้นางขึ้นเป็นเทพก็เท่านั้น…”
“เจ้าก็เลยไปกับเขาหรือ”
“ก็ข้ารับปากเขาแล้วนี่นา!”
“เป็นเช่นนั้นเอง”
เซียนงูพยักหน้า ท่วงท่าของเขาช่างสงบนิ่ง แววตาตาพร่างพราวราวกับกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งใด ก่อนจะเอ่ยถามต่อ
“เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”
“ข้าไม่รู้”
“ไม่รู้?”
“นักพรตบอกว่าแม่นางสามสีอายุยืน ไม่จำเป็นต้องนับอายุ อีกทั้งยังบอกว่าแม่นางสามสีเกิดมาเพื่อเป็นอิสระ อยากอายุเท่าไรก็แล้วแต่แม่นางสามสีจะกำหนด”
“มีอายุยืนยาวใช่ว่าจะเป็นเรื่องด
