บทที่ 356 เซียนงูเข้าช่วยเหลือ
……………
เซียนงูผู้นี้ไม่เสียทีที่เคยมีวาสนาร่วมกับนักพรตฝูหยาง ซ้ำยังบำเพ็ญตบะมายาวนาน ครั้นเอ่ยปากก็มุ่งสู่แก่นแท้ทันที ทว่าเมื่อซ่งโหยวได้ฟังกลับมิได้ใส่ใจในประเด็นนั้นนัก เพียงรับถ้วยชาที่เซียนงูส่งมาให้ แล้วเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา
“เช่นนั้นท่านคิดว่าปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ใดกันแน่”
“ปัญหาที่แท้จริงหรือ”
“ใช่แล้ว” ซ่งโหยวเอ่ยพลางยกถ้วยชาขึ้น “คราเกิดกลียุคท่านมีวาสนาร่วมกับนักพรตฝูหยาง ได้เห็นเทพเซียนมานักต่อนัก ภายหลังบำเพ็ญตนจนได้รับสมาญานามเซียนงู มีผู้คนเชิงเขาคอยเซ่นไหว้ สติปัญญา ประสบการณ์ และความเข้าใจต่อเทพยดา ย่อมล้ำหน้าข้าอย่างไม่อาจเทียบ อีกทั้งท่านยังเป็นผู้อาวุโสของอารามข้า จึงอยากไต่ถามความเห็นจากท่าน… เหตุใดบนวิมานสวรรค์จึงมี ‘เทพที่ไม่ใช่เทพ’ ละเลยหน้าที่ของตน ซ้ำยังหันมาก่อความวุ่นวายบนโลกปุถุชนกันเล่า ปัญหานั้น แท้จริงอยู่ที่ใด”
เซียนงูเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “ดูท่าเจ้าจะยังมีความคิดอื่นซ่อนอยู่”
“ตั้งแต่ข้าลงเขามา มักได้เผชิญเหตุการณ์ทำให้ข้าคิดว่าปัญหาของวิมานสวรรค์และเหล่าเทพ หาได้มีเพียงเท่านี้” ซ่งโหยวจิบชา “หากไม่แก้ที่ราก ย่อมไม่อาจขจัดความเสื่อมทรามของเหล่าเทพได้”
“แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร”
“ข้าคิดว่า…”
ซ่งโหยวชะงักไปครู่หนึ่ง พลันหรี่ตาลงเล็กน้อย “หนทางสู่การเป็นเทพ…คือเหตุปัจจัยสำคัญ”
“เจ้านี่ช่างกล้าดีจริงๆ”
“วิถีสวรรค์ไร้เมตตา
