่วทั้งฟ้าดินมาไว้ในแนวคิดเดียว รวมถึงความคิดของเซียนงูและมวลมนุษย์ทั้งปวง
มนุษย์ด่าทอสาปแช่ง สวรรค์ย่อมไม่พิโรธ ไม่รู้สึกสะเทือนเพราะถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยค อาจไม่รู้จักแม้กระทั่งคำว่า ‘สะเทือนใจ’ เลยด้วยซ้ำ
แน่นอนว่า นั่นคือการคาดเดาของซ่งโหยว
แท้จริงแล้ว การคาดเดาล้วนเป็นเรื่องของปุถุชนทั้งสิ้น
ผู้ที่เผชิญหน้ากับสวรรค์จริงๆ นั้น เกรงว่าจะมีเพียงทายาทบางคนจากอารามฝูหลงเท่านั้น
“ศรัทธาหล่อหลอมเทพ ควันธูปสร้างอิทธิฤทธิ์ นับว่ามีข้อดีอยู่บ้าง แม้วิมานสวรรค์ทุกวันนี้ จะสงบสุขยิ่งกว่ากลียุคเมื่อครั้งบรรพกาล ใช้ใจราษฎรหล่อเลี้ยงเทพยดา ทำให้เทพไม่อาจตัดขาดจากสรรพชีวิต ทั้งอยู่เหนือโลกปุถุชน แต่ก็ผูกพันกับมนุษย์ นับว่าน่าสนใจนัก หากเป็นฝีมือของสวรรค์ ก็ต้องชมว่าวิเศษวิโสเหลือเกิน เพียงแต่เกรงว่าสวรรค์อาจคิดไม่ถึงอยู่เรื่องหนึ่ง จิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง บางครามิอาจควบคุมตนเองได้”
ซ่งโหยวเอ่ยพลางลอบมองเซียนงู
“หากแต่ถูกผู้อื่นควบคุม”
เซียนงูขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย
ถ้าเมื่อครู่ยังเป็นเพียงคำวิจารณ์สวรรค์ บัดนี้ก็คงเทียบเท่ากับการเอ่ยเหน็บแนมจักรพรรดิสวรรค์โดยตรงแล้ว
ใจราษฎรและแรงศรัทธาหล่อรวมให้เทพมีอิท
