ยนี้ได้ดี
“ต้นน้ำอยู่ที่ทางใต้ของเมืองฉางจิง ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำอวี้ฉวี่ ผ่านไปยังเฟิงโจวและเหยาโจวไปสู่ทะเลทางตะวันออก เมื่อพันปีก่อน แม่น้ำแห่งนี้ยิ่งใหญ่กว่าทุกวันนี้มาก” โจวโจวเหลยกงอธิบายคร่าวๆ “ข้าสืบได้เพียงเท่านี้ ศาสตราเทพชิ้นนั้นสูญหายไปในโลกมนุษย์จริง จุดที่พบคือริมฝั่งแม่น้ำอิ่นเจียง ในอำเภอเจิ้งซี แคว้นเหยาโจว จนบัดนี้ที่นั่นยังคงมีเรื่องเล่าขานอยู่”
โจวโจวเหลยกงหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
“ศาสตราเทพถือเป็นกิจของเทพ ข้าทำได้เพียงสืบเรื่องราวให้กระจ่าง ยืนยันความจริง และนำมันกลับไปเพื่อปกป้องสรรพสิ่งทั้งปวง แต่ในเมื่อมันตกอยู่ในมือของทายาทแห่งอารามฝูหลงเช่นเจ้า ก็ไม่อาจถือว่าเป็นของมนุษย์อีก ส่วนมันถูกส่งต่อไปยังดินแดนเหนือได้อย่างไรนั้น ล้วนเป็นเรื่องของปุถุชนทั้งสิ้น”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
ซ่งโหยวประสานมือคารวะ “ขอบคุณท่านมาก”
“ไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าขอลาไปก่อน!” โจวโจวเหลยกงเชิดหน้ามองลงมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันทรงพลัง “อย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่ผู้ใดจุดธูปให้ข้า!”
“ช้าก่อนโจวเหลยกง”
“เจ้ายังมีเรื่องอะไรอีก”
“ท่านพอจะทราบเรื่องภูเขาเยี่ยซานแห่งแคว้นเฟิงโจวหรือไม่”
“ไม่ใช่หน้าที่ของข้า
