บทที่ 564 คลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำ
ภายในตำหนักบรรทมเฟยเสวี่ยลวี่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน นิ้วมือประสานคำนวณมิได้หยุดพัก ใบหน้าคมสันที่เคยสง่ากลับร่วงโรยลงจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เส้นผมดำขลับที่เคยงดงาม เวลานี้กลับมีเส้นสีขาวดุจเกล็ดน้ำแข็งแทรกขึ้นมา
ภาพเช่นนี้ หาได้พบเห็นง่ายในกายของผู้ฝึกตนวางรากฐานไม่
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นผู้ฝึกตนวางรากฐานขั้นสูงสุดผู้ยืนเหนือผู้ใดใต้โอสถทองคำ หากถึงกับโรยร่วงเช่นนี้ ก็เพียงพอให้เห็นว่าการสิ้นเปลืองนั้นใหญ่หลวงเพียงใด
หนึ่งวันหนึ่งคืนที่ล่วงผ่าน เขาพยายามหาหนทางฝ่าออก แต่ผลลัพธ์กลับมืดมิดสิ้น ต่อหน้าพลังอันยิ่งใหญ่แท้จริง กลอุบายทั้งปวงก็ประดุจมดน้อยเขย่าภูผา ไร้ความหมาย เว้นเสียแต่เขาจะสละเพลิงบนสวรรค์ฆ่าตัวตายเริ่มใหม่ เลือกผลมรรคธรรมดาสักหนึ่ง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นั่นคือเส้นทางที่ง่ายกว่า
แม้แต่ลวี่หยางเองก็วางแผนไว้แล้ว หากเลือกเริ่มใหม่ จะเลือกไม้ทับทิมจากนั้นในฐานะเจินจวินก็รวบรวมสรรพทรัพย์ทั้งปวง รอจนกระทั่งมีความมั่นใจอย่างสมบูรณ์แล้ว
จากนั้นค่อยกลับมาอีกครั้ง พิสูจน์เพลิงบนสวรรค์ให้สำเร็จ
เป็นแผนการที่รอบคอบอย่างยิ่ง หากเดินตามทางนี้ ต่อให้สิ้นเปลืองหน้ากระดาษคัมภีร์ร้อยชาติไปหลายแผ่น แต่โอกาสประสบผลก็ย่อมมากกว่าตอนนี้
ทว่าเพียงพริบตาเดียว ลวี่หยางก็ตัดทอนความคิดเรื่องเริ่มใหม่ทั้งปวง
จริงอยู่ การพิสูจน์ผลมรรคทั่วไปเป็นทางที่ง่า
