ครั้งต่อไป สิ่งนี้จะกลายเป็นความจริง
สิ้นเสียงนั้นร่างแท้ตถาคตพลันแตกสลาย หายวับสิ้นร่องรอย คล้ายว่าได้บรรลุเป้าหมายแล้วจากไป ทิ้งเพียงเงาแห่งการปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์เทียม
ทว่าลวี่หยางยังคงไร้การขยับ
แม้ร่างแท้ตถาคตจะเสด็จลับ เขาจำต้องรีบออกจากทางเข้าของทายาทโจวอวี๋กลับคืนสู่โลกปัจจุบัน หากแต่ร่างแท้ยังคงซ่อนกลิ่นอายไว้อย่างแน่นหนา ไม่เผยแม้เศษเสี้ยว
ขณะเดียวกัน เหนือซากโบราณสถานโจวอวี๋
ร่างแท้ตถาคตที่เบื้องหน้าเหมือนจากไปแล้ว ที่แท้เพียงร่ายมุทราสร้างมายาบังตา ร่างแท้ตถาคตยังคงซ่อนกายอยู่เหนือเวิ้งฟ้าเหนือซากนั้น พลันทอดถอนใจเบา ๆ
“สมกับที่เป็นคนของนิกายศักดิ์สิทธิ์ ยากที่จะวางกับดัก…ช่างเถิด”
สิ้นคำพูดนั้นร่างแท้ตถาคตก็ลบเลือนร่างไปโดยสิ้นเชิง
กระทั่งสามวันถัดมา
เพียงเห็นแสงทองสว่างพุ่งขึ้นร่างแท้ตถาคตก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าฉายชัดด้วยความประหลาดใจ ครานี้มิได้จงใจเอื้อนเอ่ย หากแต่เพียงคิดในใจ:‘หรือว่าจากไปนานแล้ว’
ฉลาดถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ร่างแท้ตถาคตส่ายศีรษะเบา ๆ หากเป็นไปได้ เขาแทบอยากเฝ้าอยู่เหนือซากโบราณสถานโจวอวี๋นี้สักหลายร้อยปี ไม่เชื่อว่าลวี่หยางจะไม่โผล่ออกมา
อย่างไรเสียนี่คือโอกาสที่สวรรค์ประทานให้ หากสามารถจัดการลวี่หยางได้ในประวัติศาสตร์เทียมผลประโยชน์ทั้งหมดก็จะตกเป็นของเขาแต่ผู้เดียว ไยต้องย้อนกลับไปยุ่งยากในโลกปัจจุบัน? โลกปัจจุบันนั้นซับซ้อนเกินกว่าประวัติ
