อกมาสู่โลกได้เพียงสองปีเศษ แต่มันก็ไม่ใช่อมนุษย์ทั่วไปเลย ยิ่งกว่านั้น ก่อนหน้านี้ยังฝึกวิชาเสริมแกร่งตนเองด้วย
ว่ากันว่าหอกกระบี่ล้วนฟันแทงไม่เข้า ดูท่าแล้วคงไม่ใช่เรื่องเท็จ เพราะแม้ถูกฝูงหมาป่ารุมทึ้ง มันกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
เมื่อมันได้สติขึ้นมาอีกครั้งก็ลุกพรวดขึ้นกลางวงล้อมของหมาป่านับร้อย
ฝูงหมาป่าสีดำทะมึนสั่นสะเทือนราวคลื่นทะเลยามราตรี เงาทึบกลางลานนั้นค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเหมือนมีบางสิ่งยืดตัวขึ้นสูงกว่าเดิม ครั้นเพ่งดูดีๆ จะเห็นได้ว่ามีร่างหนึ่งค่อยๆ ยืดตัวขึ้นท่ามกลางฝูงหมาป่าที่แออัดเบียดเสียดนั้น
ใต้เท้ามันมีหมาป่ากำลังขบกัดไม่หยุด บนร่างก็มีหมาป่าหลายตัวเกาะแน่น บางตัวเกาะไหล่ขย้ำคอมัน บางตัวห้อยอยู่ที่บั้นเอวไม่ยอมปล่อย ครั้นมันยกแขนขึ้นจึงเห็นชัด บนแขนแต่ละข้างนั้น มีหมาป่ากัดอยู่ถึงสามสี่ตัว แม้ถูกยกสูงลอยขึ้นกลางอากาศก็ยังไม่ยอมปล่อย
สิ่งนั้นไม่เพียงแต่ทนศาสตราวุธได้ หากยังมีพละกำลังมหาศาลเหนือพรรณนา
มันสะบัดแขนซ้ายอย่างแรง หมาป่าหลายตัวปลิวกระเด็นไปคนละทิศ
สะบัดแขนขวาอีกครั้ง หมาป่าก็ปลิวไปอีกฝั่ง
มีตัวหนึ่งถูกเหวี่ยงมาถึงหน้าบ้านที่อาจารย์และศิษย์ซ่อนตัวอยู่
หมาป่าตัวนั้นกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ แต่กลับไม่ร้องด้วยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย กลับตั้งหลัก ลุกขึ้นเดินขากะเผลก แล้วพุ่งกลับไปอีกครั้งอย่างดื้อดึง
ขณะเดียวกัน ปีศาจก็ผายมือออก เตรียมอาละวาดเต็มที่
กรงเล็บ
